Wednesday, 30 March 2011

Μοναξιά μου Όλα

Ησυχία...

Η απόλυτη απομώνωση να είσαι στο γραφείο μόνη και να μην ακούγεται ούτε καρφίτσα.
Φυσικά να άλλαζε λίγο το σκηνικό θα ήταν ευχής έργο αλλά ας μη το κάνουμε θέμα.

Ας ονειρευτούμε ότι είμαστε κάπου στη φύση. Και όχι όποια κι όποια φύση.

Ας πούμε ότι βρισκόμασε το Δυτικό Λονδίνο στο Ράουσλιπ Γκάρντενς (Ruislip Gardens) κοντά, όπου είναι το Ράουσλιπ Λάιντο (Ruislip Lido). Ένας επίγειος παράδεισος στο Δυτικό Λονδίνο...

Περπατάς και νιώθεις ότι είσαι νεράιδα στο Όνειρο Θερινής Νυκτός. Μπαίνεις μέσα και είσαι αυτόματα σε ένα δάσος. Παντού δέντρα, μονοπάτια της φύσης που οδηγούν εδώ και εκεί, άρωμα των φυλλώδες δέντρων, μικρά ρυάκια, τα πουλιά να πηγαίνουν απο δέντρο σε δέντρο, οι ήχοι της αγγλικής φύσης και μια μυστήρια ομίχλη να καλύπτει μαγευτικά το όλο σκηνικό. Το όλο δάσος πέρνει περίπου στο δύωρο να το γυρίσεις..δεν είναι σκηνές απο ταινία που περιγράφω αλλά ένα αληθινό τοποίο το οποίο μπορεί άνετα να το προσεγγίσει ο οποιοσδήποτε λάτρης της φύσης...

Αχ και να μουνα εκεί τώρα...Μέσα στο πουθενά, να χαθώ στην σιγαλιά της φύσης..να αναπνεύσω οξυγόνο, να αισθανθώ το κρύο αεράκι να μου χαϊδεύει το πρόσωπο.

Για όσους μπορεί να βρεθούν κάποια στιγμή στο Λονδίνο, περάστε μια βόλτα απο το Ράουσλιπ Λάιντο...είναι μια αξέχαστη εμπειρία, ειδικά για όσους αγαπάνε την ησυχία και τη φύση.

Tuesday, 29 March 2011

Flight or Fight?

Προσπερνάς ανθρώπους καθημερινά. Χάνεσαι μέσα στο βουητό και τη πλήξη. Ακους ανόητες φλύαρες συζητήσεις. Με το που κράζουν τα κοκόρια και αρχίζουν τις μελωδίες τους τα πουλιά, μπαίνει σε ένα shut down mode. Αν και μόλις έχεις σηκωθεί με τα χίλια ζόρια από το κρεβάτι σου, πηγαίνεις απο τον ένα ονειρότοπο στον άλλο. Πραγματικότητα και ψευδαίσθηση δεν έχουν καμία διαφορά πλέον. Νιώθεις σα μαριονέττα που έχει χάσει το μάστορα της. Το κίνητρο της για να χορέψει και πάλι μπροστά σ’ αυτή τη μεγάλη κοινωνία των κλόουν. Και τότε είναι που αρχίζει η καλλιέργεια του αισθήματος της φυγής. Θέλεις να γίνεις νεφέλη και να σκορπιστείς. Να είσαι αόρατος και να μη μπορούν να σε βρουν ή να σε αγγίξουν. Μετακινήσε μηχανικά από εργασία σε εργασία, πατώντας κουμπιά και ακούγοντας μαλακίες του αέρα. Δε ξέρεις πως να κάνεις τους άλλους πέρα, για να βρεις μια γωνιά ησυχίας και γαλήνης. Τα λεπτά κυλούν βασαντιστικά. Τικ τοκ, τικ τοκ, ξεκουρδισμένο ρολόι, άπληστε χρόνε, σταμάτα πλέον. Ανθρώπινος χρόνος. Βλακείες. Θέλεις να φύγεις. Να μείνεις μόνος. Να πορευτείς, να ανακαλύψεις, να νιώσεις ζωντανός μέσα σου. Θέλεις να δεις, να γευτείς, να υπάρξεις. Θέλεις να φύγεις. Δε θες πόλεμο και αγώνα. Μήτε υποχρεώσεις που σου επιβάλλει το περιβάλλον σου. Έτσι ρομποτικά κινούνται τα άκρα σου γιατί δεν έχουν δύναμη και σκοπό πλέον. Θέλεουν να ζήσουν κι’ αυτά, αλλά δε ξέρουν πως..γυρεύουν διέξοδο, εξιλέωση, λύτρωση. Το μόνο ηλίθιο που σε κρατά είναι η υπομονή. Στα κομμάτια κι’ αυτή. Θες να γίνεις Βεζούβιος και να εκραγείς. Να εκραγείς για να φύγουν όλα από μέσα σου. Να αδειάσεις και να φύγεις. Να μουδιάσεις τα ανούσια και τα περιττά. Να φύγεις και να νιώσεις γεμάτος με τη μοναξιά και την ησυχία σου. Να κοιτάς την αψεγάδιαστη μεγαλοσύνη του πράσινου, να νιώσεις το ζεστό χάδι του ήλιου και τις ευωδιές της φύσης, τους λεμονανθούς, το χώμα, το άρωμα του πεύκου, το τραγανό άγγιγμα απο το ανοιξιάτικο αεράκι. Θέλεις να αποδράσεις. Απ’ όλα. Αλλά ακόμα στέκεσαι και ακους σοσιαλιστικές μπούρδες απο το τρανζίστορ. Και γυρίζεις βαριεστημένα στα καθήκοντα σου πεθυμώντας αυτό που ποτέ δεν είχες...εσένα για σένα.

Monday, 28 March 2011

Αισιόδοξα απαισιόδοξος ή απαισιοδοξα αισιόδοξος

Έχε μέρες να γράψω. Μιας και πήρα εθελοντικά άδεια απο τη δουλειά για να βρει μια διαύγεια το μυαλό μου τέλος πάντων (κάτι το οποίο δεν επιτεύχθηκε), είπα ότι είναι καιρός να επανά-συγκεντρωθούν οι σκέψεις και οι ανούσιοι συναισθηματισμοί μου και να μεταφέρω όλη τη μπουρδουκλωμένη σκέψη μου σε λέξεις..

Έχουμε και λέμε. Από λογική δε σκίζουμε. Έτσι μας λένε τουλάχιστον. Πάντα υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που όχι μόνο θα σε μπερδέψουν περισσότερο απ' όσο νομίζεις, αλλά θα σε βασανίσουν κιόλας μέχρι να πεις το δεσπότη Παναγιώτη. Προσπάθησα να περάσω μια εβδομάδα χωρίς να σκέφτομαι πολύ. Και στην αρχή αυτό έκανα. Όσο οι μέρες βάδιζαν προς το τέλος της όμως και το κυνικό απόγευμα της Κυριακής πλησίαζε τότε ταλανιζόμουν και μεμψοιμερούσα συνεχώς που ίσως δεν εκμεταλλέυτικα το χρόνο μου όσο παραγωγικά όσο θα ήθελα.

Εκείνο όμως που με έκανε να δώσω παύση στο μη-σκεπτικισμό μου και να δώσω βάση στις σκέψεις μου ήταν μια συζήτηση που προέκυψε μέσα απο μια συνάντηση με νέους φίλους. Το θέμα μας περιστράφηκε γύρω από την αισιοδοξία, την απαισιοδοξία, το κυνισμό και το ρεαλισμό. Και έπεσε το εξής ερώτημα:



Αισιόδοξα απαισιόδοξος ή απαισιοδοξα αισιόδοξος;


Η παρέα μας συναθροιζόταν απο το πρώτο σκέλος του πιο πάνω στέιτμεντ κυρίως. Οι πλείστοι βλέπουν τη ζωή αισιόδοξα ως προς την επιφάνεια της, τη καθημερινότητα τους με άλλα λόγια, αλλά κάτω από το λεπτεπίλεπτο φάσμα της αδιαφορίας και του κυνισμού τρέφεται μια γιγαντιαία τρύπα απαισιοδοξίας.

Λένε όταν βλέπεις το ποτήρι μισο-γεμάτο αυτό σε καθιστά αμέσως σαν απαισιόδοξο. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σα καλιακούδα ένα πράμα. Δε μου άρεσε ποτέ να μπαίνω σε κατηγορίες και να με συμβιβάζουν όμως οι άλλοι με το να μου λένε αυτό είσαι, και αυτό θα παραμείνεις. Έτσι και με την απαισιοδοξία.

Δεν αρνούμαι πως πέφτω σε κατάθλιψη συχνά και με ταχύτητα φωτός, μιας και η κυκλοθυμία μου πάει σύννεφο τελευταία. Παρ' όλα αυτά δεν θα ήθελα να κατηγοριοποιήσω τον εαυτό μου σαν ακόλουθο της απαισιοδοξίας..ούτε και της αισιοδοξίας φορ δατ μάττερ. Αντιθέτως θα πρέπει όλοι να ανήκουμε στον άνεμο. Στο πουθενά δηλαδή.

Μου έκαναν επίσης και την εξής ερώτηση τις προάλλες:"ποιό είναι το νόημα της ζωής σου;" Βιάστηκα να απαντήσω και αμέσως είπα "η ποίηση". Αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα ότι το νόημα της ζωής μου είναι μια άλλη λέξη με την οποία απρτίζεται το είναι μου: πάθος.

Μέχρι τώρα ζούσα με πάθος. Με το που έφυγα για σπουδές η κάθε μου κίνηση και η κάθε μου πράξη και λέξη υποκινόταν απο αυτό το αίσθημα, αν μπορεί να αποκαλεσθεί σαν μόνο ένα απλό συναίσθημα. Διάλεξα το τόπο σπουδών μου απο πάθος, αγάπησα συμφοιτητές μου με πάθος, χόρεψα με πάθος, έκλαψα στη αγκαλιά της τότε κολλητής μου με πάθος, έφαγα χυλόπιτα με πάθος, ερμήνευσα Σαίξπηρ με πάθος, σκηνοθέτησα με πάθος, δεύσμευσα κομμάτια της ψυχής μου με άλλα άτομα με πάθος..Και δε μετάνοιωσα γι' αυτά.

Τελευταία η ζωή μου δεν έχει πάθος, αλλά μια αποχαύνωση και αδιάφορη μελαγχολία. Ξεκίνησε με πάθος με το γυρισμό μου στη νήσο, αλλά και πάλι κατέληξε να γίνει κάτι το ρυτιδιασμένο, το μαραμένο και το απαισιόδοξο. Έλεγα κάποτε σε μια φιλενάδα μου το καιρό που σπουδάζαμε (δυο ιδεαλιστικά πνεύματα που ήμασταν τότε εις τας Αγγλίας) ότι η Κύπρος για τον ήλιο που έχει, τελικά είναι πολύ σκοτεινός σαν τόπος.

Δεν είναι το πως τα προβλήματα και οι μαύρες καταστάσεις σε προσεγγίζουν στη ζωή. Αλλά το πως τα προσεγγίζεις εσύ. Κανείς δε θα σου βρει δίκαια και λύσεις. Και κανείς δε θα σε αποζημιώσει για τα τραύματα που κουβαλάς, σωματικά και ψυχικά. Οι λύσεις είναι αλήθειες που κρύβονται μέσα μας. Είναι περιπέτεις που φοβόμαστε να ζήσουμε.

Δεν είμαι αισιόδοξη, αν και μπορεί το ποστ να ακούγεται κάπως αισιόδξο. Πάντα φέρνω τη καταστροφή, όντας σπουδαγμένη εις το αντικείμενο της θεατρολογίας, υπάρχουν οι τάσεις δραματοποίησης των γεγονώτων. Αλλά δε το κάνω για να υπάρξω το επίκεντρο της προσοχής, αλλά για να δώσω ζωή και πάθος στα γεγονότα. Κάτι το οποίο δυσκολεύομαι αφάνταστα να πράξω στη μεγαλόνησο μας.

Το να παλεύεις ενάντια στα 3 καλά που έχεις και να βλέπεις τα 5.000 άλλα που δεν έχεις, είναι εγωιστικό και μάταιο. Το θέμα δεν είναι να βλέπεις μόνο το τέλος κάποιου ταξιδιού, αλλά και τη πορεία που σε οδηγεί εκεί. Αν η πορεία είναι στρωμμένη με αγκίθες και περιττώματα, τότε πάτα τα και μάθε απο αυτά ή απλά μάθε να τα καθαρίζεις ή να τα αποφεύγεις.

Η απαισιοδοξία μου πηγάζει απο το φόβο της μοναξιάς. Αλλά και αυτό ένα κονσεπτ του μυαλού είναι. Και το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να είναι εμφυές μέχρι αηδίας όταν και εφόσον το θέλει, αλλά μπορεί επίσης να είναι δημιουργός συναισθημάτων κινόντας μας όπου εκείνο θέλει.

Δεν έχει σημασία αν και σήμερα τραβιέσαι να βγεις απ' το κρεβάτι, κοιτάζοντας την αντανάκλαση σου στο καθρέφτη με μιζέρια. Σημασία έχει ακόμα και σε εκείνη την αβάσταχτη απαισιοδοξία σου να βρεις πάθος και να συνεχίσεις τη πορεία σου.

Friday, 18 March 2011

Η δύναμη της πειθώς




Κάποιοι το λένε δημαγωγία, άλλοι πολιτική, άλλη διδασκαλία, άλλοι μάρκετινγκ και άλλοι απλά το λένε εκφράζω άποψη. Το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου με την εγκαθίδριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι να υπάρχει ελευθερία λόγου και σκέψεις, εφόσον και αν δεν προσβάλει ή δεν κακοποιεί με λεκτικό τρόπο τον συνάθρωπο του.

Είναι η πειθώ όμως μια ανακάλυψη που επιβάλλει απόψεις και ιδέες ή ένας τρόπος να συμβουλέψεις και να καθοδηγήσεις τον συνάνθρωπο σου;

Ο Βολταίρος μας είπε το εξής: «Φίλε μου διαφωνώ με τα λεγόμενα σου, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου για ότι λες» (παράφραση)

Τώρα...όταν κάποιος βλέπουμε ότι κάνει κακό στον εαυτό του και προσπαθούμε να συμβουλέψουμε για το καλό τους, είναι αυτό επιβολή των δικών μας απόψεων πάνω τους ή απλά μια καθοδήγηση προς το ‘σωστό’ δρόμο; Μήπως η γραμμή μεταξύ καταπιεστικής πειθούς και αβλαβής συμβουλής είναι τόσο λεπτή που μπορούμε να ξεπεράσουμε τα όρια και να μπούμε στο τομέα του υπεροπτικού βάρβαρου;

Είναι καλύτερο ως γεγονός να εξετάζουμε τις καταστάσεις και πάντα να κρατάμε ανοιχτό μυαλό, να τα κοιτάξουμε όλα κάπως πιο αντικειμενικά.

Πρόσφατα για παράδειγμα βρέθηκα να προσπαθώ να πείσω/ συμβουλέψω ένα κοντινό μου άτομο για μια διαδικαστική εγχείρηση που έπρεπε να είχε γίνει απο καιρό. Την ίδια ακριβώς στιγμή που έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να «συμβουλεύει/πείθει» με διαπέρασε ένα κύμα υπεροψίας ότι αυτό που λέω εγώ πρέπει να γίνει. Αυτό που δεν αντιλήφθηκα καθώς τα λόγια χόρευαν έξω απο το στόμα μου είναι το δικαίωμα του άλλου στη δική του γνώμη και τις δικές του αποφάσεις και ιδέες.

Δεν είναι ακριβώς του ότι είσαι αδαής ή ότι θέλεις να κυριαρχήσεις πάνω στον άλλον. Αλλά είναι μια βαρύτητα μιας ανυσηχίας τέτοιου βαθμού που σε πλακώνει με το αίσθημα της ευθήνης να προστατεύσεις και να βοηθήσεις τον άλλον προς το καλύτερο για εκείνον. Αλλά το καλύτερο για εκείνον, κανονικά το ξέρει μόνο εκείνος, σωστά;

Η Τζείν Όστιν στο πιο ώριμο απο τα βιβλία της, το Πειθώ, ασχολήθηκε αρκετά με την έννοια της πειθώς: τις συνέπειες και τις καταστάσεις που επιφέρει η αδυναμία του να υποκύψει κάποιος στις συμβουλές, κακόβουλες και μη, κάποιων τρίτων για προσωπικά θέματα, καρδιάς και ζωής γενικότερα. Η Όστιν στη νουβέλλα της μας δείχνει την εξιλέωση και τη δεύετρη ευκαιρία για να επανορθώσει κάποιος το λάθος του που πείστηκε να ακολουθήσει το δρόμο που κάποιοι άλλοι του υπέδειξαν ως σωστό.

Πόσο σωστή είναι η πειθώ όμως όταν γίνεται απο εγωισμό και υπεροψία και πόσο σωστή όταν γίνεται εν αγνοία;

Tuesday, 15 March 2011

Μάνα είναι μόνο Μια

Είναι παράξενο. Μας γεννούν, μας μεγαλώνουν, μας ντύνουν, μας ταΐζουν, μας μαλλώνουν, μας φροντίζουν, μας κακομαθαίνουν, μας βάζουν στην αγκαλιά τους όταν πονάμε, όταν κλαίμε, όταν χαιρόμαστε. Είναι πάντοτε εκεί. Στα καλά, στα καλύτερα, στα κακά, στα χειρότερα.

Μάνα...κάτι δεδομένο για πολλούς, που μόνο όταν έρθει η ακύρωση της ύπραξης της καταλαβαίνουν τι δώρο είναι να την έχεις στη ζωή σου. Ποιός θα είναι εκεί να σου γκρινιάξει, να σε παρηγορήσει, να σου θυμώσει ή να σου χαμογελάσει, όταν η μάνα χαθεί;

Έπαθα σοκ χθες. Ξαφνικά από το πουθενά, ήρθε η είδηση για μια αρρώστια. Τότε έγιναν διαυγή πολλά πράγματα μέσα μου. Το τελευταίο διάστημα, έχω απομακρυνθεί απο τη μάνα μου, και δε της μιλάω όπως παλιά. Με το που ακούω όμως για την αρρώστια, μου κόβονται τα πόδια. Κρύος ιδρώτας με λούζει καθώς βιάζομαι να φύγω απ’ τη δουλειά για να πάω σπίτι να μάθω περισσότερα νέα. Τα νέα δεν είναι κάκιστα, αλλά δεν είναι ούτε τα καλύτερα.

Τότε είναι που σε χτυπάει ο κεραυνός: εκείνη που νόμιζες ότι θα είναι πάντα εκεί, για να σου σπάει τα νεύρα, να σε καθοδηγεί και να μαζεύει τα κομμάτια σου, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ανατραπεί ανα πάσα στιγμή. Σταματάς να την θεωρείς δεδομένο και νιώθεις μίσος και αδικία. Μια αδικία που κανείς δε μπορεί να σου δώσει εξιλέωση και λύτρωση. Γιατί μαζί με το μίσος της αρρώστιας καταριέσαι και τον εαυτό σου που δεν έδωσες περισσότερα, που δεν ήσουν ότι καλύτερο μπορούσες να είσαι γι’ αυτήν.

Ακόμα και μια μάνα έχει ημερομινία λήξης...

Τη δικιά μου λες, γιατί; Γιατί τι δικιά μου μανούλα; Και προσπαθείς να δώσεις συμπαράσταση στο ήδη θαρραλέο πρόσωπο της, που τα αντιμετωπίζει όλα με ένα δυνατό χαμόγελο. Που ακόμα είναι εκεί για να σε φροντίσει μέχρι το τέλος. Πόσο λάθος ήσουν που την έπαιρνες πάντα δεδομένο, ότι θα’ ναι το συνεχόμενο άτομο στη ζωή σου. Τώρα καταλαβαίνεις τι είναι μια μάνα. Τώρα είναι που έρχεσαι να αναθεωρήσεις και να σκεφτείς όσα μπορείς ακόμα να δώσεις, όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.

Τα γιατί είναι άδικα και χωρίς σκοπό. Η αγάπη μιας μάνας είναι, τις πλείστες φορές, το πιο αγνό συναίσθηματα μεταξύ δυο ανθρώπων. Ξεκινάει και τελειώνει με ανιδιοτέλεια. Ακόμα κι’ αν σε στιγμές μας θυμίζει εγωισμό, είναι η ύστατη δωτικότητα αγάπης.

Μάνα είναι μόνο μια, και σαν έρχεται τη στιγμή να φύγει απο κοντά σου καταλαβαίνεις την αξία της ύπαρξης της...

Ipad 2 VS Tsunami

Τωρά είμαστε σοβαροί;

Φκένουν τζε κάμνουν τωρά εράνους τζαι διάφορες εκδηλώσεις τζαι οργανώνονται για να βοηθήσουν τους ανθρώπους τζαι τις οικογένειες από τις πρόσφατες καιρικές καταστροφές στην Ιαπωνία. Τζαι ντάξει, μεν κατηγορούμε τη φύση για ούλα τα κακά που μας συμβαίνουν γιατί τζε μεις εβάλαμε καμπόσο το σσερρούι μας, ποιο σσερρούι δηλαδή, εμπήξαμε ούλη τη σσερούκλα μέσα τζε τωρά που μας παίρνει τζε σηκώνει μας, είμαστε ούλο κλάμα τζε ανυσηχίες. Τον καιρό που πρέπει να σκεφτούμε τζίνη τη τρύπα του όζοντος ή τζίνο το τσιάρο που επετάξαμε μες το δρόμο γιατί απλά είμαστε τόσο γαούρκα που εν το σβήνουμε κανονικά (εν φτάνει που βλάφτει το εβλοϊμένο, βλάφτουμε τζε τη φύση με τζίνο) εν το σκεφτούμαστε, τζε τωρά αναροθκιούμαστε γιατί γίνουντε τούτα ούλα τα φυσικά φαινόμενα τζε σε τι έφταιξε ο καϊμένος ο αθώος κοσμάκης..

Σε τίποτε εν έφταιξε ο κοσμάκης, αλλά τον καιρό που εδιαπράτταν τα τεχνολογικά τους επιτεύγματα οι καλοί μας Ιάπωνες τζε εχτίζαν μου το τάδε με ραδιενέργεια ήταν καλά. Τούτα εν εν εγκήματα κατά της φύσης;;;;; Α;;;;;;

Τέλος πάντων. Για άλλο άρχισα τζε αλλού κατάληξα. Συγχίζουμε πολλά όμως να συβαίνουν καιρικά φαινόμενα τζε φυσικές καταστροφές (τι καταστροφές δηλαδή, για μας καταστροφές, γιατί η φύση τη δουλειά της κάμνει) τζαι να κλαίμε τη τύχη μας μετά...

Τζίνο που ήθελα να πω τζαι να αναπτύξω, το οποίο είναι το πλέον κουλό που άκουσα εχτές με το που άνοιξα το yahoo μου το πρωί είναι για τούτο το νέο μασκαραλίκι που έφκαλε η Apple (ποιά άλλη φυσικά! – sarcasm,much?) εν ονόματι...ΙΠΑΝΤ 2....ή για τους αγγλομαθείς μας....IPAD 2.

Μέσα σε δύο μέρες επαραγγείλαν 500.000 ΙΠΑΝΤς 2!!!!!!!! Κύριε ελείσον πιον. Τι θα ακούσουν τ’’ αφκιά μου; Δαμέ στην άλλη πάντα του πλανήτη βασανιούντε οι άνθρωποι να επιβιώσουν, εν έχουν φαί, νερό, στέγη, για να μεν πω τίποτα άλλο από ρουχισμό και φαρμακευτική βοήθεια, και η Apple μέσα σε ένα 48ώρο εκατάφερε να πουλήσει μισό εκατομμύριο μαραφέτια για €800 το ένα. Τζαι να ακούω συναδέλφους μου να μου λαλούσιν με ένα χαμόγελο σα του Garfield «ναι, ναι τζε εγώ εγόρασα ένα για μένα, ένα για τη γενέκα μου τζε ένα για το γιο μου». Ναι γιατί εν ήμασταν αρκετά αποβλακωμένοι εθέλαμε κάτι ακόμα για να μας ισοπεδώσει.

Ας πούμε, τούτοι οι ανθρώποι, που έχουν το θράσσος να στέκουνται μπροστά μου τζε να αυτο-αποκαλούνται «ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ» πιέννουν τζε διούν τα λεφτά τους σε μπακατέλες τζε μαλακίες σαν το Ιπαντ 2, που σε τρεις μήνες (τζε πολύ που λαλώ) έννα το πετάσσουν ποτζί τζε ποδά τζε έννα το βαρεθούν, αντί να σκεφτούν οι ασυνείδητοι ότι έννα μπορούσαν να τα δώσουν για να βοηθήσουν. Οϊ αναγκαία τζίνους στην Ιαπωνία σιορ. Αν δεν μπορείς οκ μεν τους βοηθήσεις τζίνους. Έσσιει τόσο άλλα που μπορείς να κάμεις με τζίνα τα γέρημα τα ριάλλια σου τζε εσύ πιέννεις τζε διας τα πάνω στη τεχνολογία που εν τζίνη που μας εκατέστρεψε τζε τη φύση μας εξ’ αρχής;;;;;

Με ποιά λογική ας πούμε; Τι ακόρεστος εν ο άνθρωπος πιον τζε πόσο θύμα της τεχνολογικής προόδου εγινίκαμε ώστε να μεν μπορούμε να ησυχάσουμε ώσπου να αποχτήσουμε το τελευταίο γκάτζετ; Που μπάι δε γέι τζίνο το γκάτζετ που μάχουνται ούλοι τωρά να αγοράσουν εκατασκευάστηκε στην Ιαπωνία!!!!! Τζε φυσικά εμείς έννα τους σνομπάρουμε γιατί τα 800ευρώπουλα μου εν πιο σημαντικά να πάσιν στην Apple παρά για κάποιο άλλο σκοπό.

Είμαι τόσο περήφανη που ζιω σε έτσι εποχή! -.-

Simplex – Complex

Μου έγινε η εξής ερώτηση απο έναν φίλο:

Simplex – Complex: Διάλεξε και πάρε...

Τώρα τι να απαντήσεις. Φυσικά και δεν έχεις τι να απαντήσεις όταν έχεις μπλέξει, χωρίς να το καταλάβεις, σε μια πάρα πολύ μπλεγμένη και περίπλοκη κατάσταση. Και άντε να διαλέξεις εσύ το δρόμο της απλότητας. Οι άλλοι γύρω σου θα το διαλέξουν ή θα το αποδεχτούν ή κατανοήσουν αυτό; Και πες πως δε νοιάζεσαι και τόσο για το τι θα πει ή πως θα αντιδράσει ο περίγυρος σου, και διαλέγεις το μονοπάτι της απλότητας...θα σε αφήσουν οι εξωτερικοί παράγωντες να πορευεθείς όπως εσύ θες και ορίζεις;

Τελικά, μήπως ο άνθρωπος εκ της φύσης του δε μπορεί ποτέ να είναι πραγματικά απλός;

Δυο μυθικά παραδείγματα:
1ον – ο Αχιλλέας – απλός και αληθείς
2ον – ο Οδυσσέας – πολύπλοκος και ψευδής.

Σε ποιο απο τα δύο θα κατατάσατε εσείς τον εαυτό σας; Μπορούμε πραγματικά να είμαστε μόνο το ένα ή το άλλο; Αν ο άνθρωπος φτιάχτηκε να είναι γιν-γανγνκ, άσπρο-μαύρο...δε μπορούν αυτά να εμπλακούν και να μας δώσουν ένα γκρίζο; Τότε ο άνθρωπος θα είναι λίγο απο’ δω, λίγο απο’ κει. Θα είναι μια συνεχής αέναη διαμάχη για το ποιο σκέλος του χαρακτήρα του θα επιβληθεί και θα αναδειχθεί.

Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Μεγαλώνοντας το καταλαβαίνεις αυτό, όσο κι αν το παλεύεις να μην ήταν έτσι. Κάποιες φορές θα συμβιβαστείς. Και άλλες απλά θα επαναστήσεις. Άλλες φορές θα καταπιείς και θα κάνεις υπομονή για να αντέξεις δυσμενές καταστάσεις που ζεις...και άλλες απλά δε θα της ανεχτείς και θα αναραίσεις τα πάντα και θα κάνεις κυρώσεις και μια καινούργια αρχή.

Δε μπορείς να πεις είμαι αυτό, γιατί απλούστατα δεν είσαι ούτε απλός ούτε πολύπλοκλος. Δεν είσαι ούτε αληθείς ούτε ψευδής. Απλά είσαι μια ανάμειξη. Έχεις μετατραπεί σε ένα συνδυασμό χαρακτηριστικών και ανάλογα με τη φάση που περνάει η ζωή σου, επιλέγεις ποιο κομμάτι σου θα κυριαρχήσει.

Είναι όλα όμως δική σου επιλογή; Ή μήπως καμιά φορά επιλέγεις το κομμάτι που σου επιτρέπεται να καλλιεργήσεις;

Σοοο....απλός ή πολύπλοκος;

Είμαστε απλότητα, απλότητα, απλότητα...ή περιπλοκότητα με περικεφαλαία;

Monday, 14 March 2011

Μπογιάτισμα για Μεγάλους

Μακιγιάζ...το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου είναι μπογιά. Μόνο που η μπογιά αυτή κατασκευάζετε για να μπαίνει στη μούρη των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των γυναικών. Η μπογιές στα γυναικεία πρόσωπα χρησιμοποιήθηκαν πρώτα απο τους βασιλείς και τις βασίλισσες στη Μεσοποταμία και αργότερα έγιναν ιδιαίτερα διάσημο συνοδευτικό μούρης για τους Αρχαίους Έλληνες και τους Αιγύπτιους. Η ελληνική ορολογία του μπογιατίσματος αυτή, ψυμιθιαση, αποτελεί πλέον για τις γυναίκες το πλέον απαραίτητο must-put-on-before-I-leave-the-house, μιας και η μέση γυναίκα του 21ου αιώνα έχει πάθει τη μεγαλύτερη πλύση εγκεφάλου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

«Μακιγιάζ ισούται με αυτοπεποίθηση. Μακιγιάζ ισούται με επιτυχία. Μακιγιάζ ισούται με ανάδειξη. Μακιγιάζ ισούται με ομορφιά. Μακιγιάζ ισούται με όλα.»



Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον όπου το μακιγιάζ έπαιζε κεντρικό ρόλο, μιας και το επάγγελμα της μάνας είναι αισθητικός, μια αποστροφή και αντιπάθεια αναπτύχθηκε μέσα μου απο παιδί γι’ αυτού του είδους γυναικείου τρόπου έκφρασης. Ποτέ σαν παιδί δε κατανόησα γιατί να θέλει να βάψει κάποιος τη φάτσα του για να νιώσει άνετα, όμορφα και να κάνει το περίγυρο του να δώσει τη σημασία που το αξίζει. Ακόμα και τώρα, σαν ‘ενήλικας’ πλέον δε το κατανοώ αυτό.

Γιατί να πρέπει, ή ακόμα και να θέλει μια γυναίκα να μακιγιαριστεί για να βγει έξω για μια βόλτα, για έναν καφέ, για να πάει στη δουλειά της ή το γυμναστήριο; Τόσο πολύ την εξουσιάζει το γεγονός ότι έχει μαυράκια στο πρόσωπο, ή ακμή, ή πόρους, ή πανάδες ή και' γω δε ξέρω τι άλλο ανακαλύπτουν καθημερινά πάνω στη μούρη τους και προσπαθούν να καλύψουν τα σημάδια με τρία κιλά μπογιά. Και να πεις ότι είναι και μια άοσμη, αδιαφανή μπογιά να πω στ’ ανάθεμα, οκ, θα το δεχτώ. Κάθε μούρη μυρίζει πλαστική μέσα απο τα φωσφοριζέ χρώματα.

Η σημερινή γυναίκα έχει γίνει έρμαιο της κοινωνίας όπου πέφτει θύμα απο των βομβαρδισμό των συνεχές διαφημίσεων. Όλο αυτό ξεκινάει απο τη διαφήμιση, και συγκεκριμένα απο τις διασημότητες, κυρίως του Χόλιγουντ. Με την ανάπτυξη των πρώτων κινηματογραφικών ταινιών, και την ανάδειξη των Χολιγουντιανών στάρλετ, με την ανάπτυξη και την ένταξη της τηλεόρασης στα σπίτια, η μέση γυναίκα του 20ου αιώνα άρχισε να παίρνει τη κάτω βόλτα.

«Αχ, θα φτιαχτώ για να του αρέσω. Αχχ θα μακιγιαριστώ για να φανώ επαγγελματίας. Αχχ θα φτιαχτώ για να περάσω καλά και για να μου τονώσει το ηθικό μου. Αχχ, μακιγιάζ μου, που μου πασαλείβεις τη μούρη μου..»


Το μακιγιάζ έχει πλέον καταντήσει το μεγαλύτερο γυναικείο κλισέ, ειδικά στη μεγαλόνησο μας. Πήγαινα με μια φίλη περπάτημα τις προάλλες και έβλεπα κοπέλες επίσης για «περπάτημα» με τη μούρη τους σοβατισμένη και σκεφτόμουνα και έσπαζα το κεφάλι μου ‘Γιατί; Γιατί όλο αυτό;’ Και η φίλη μου μου απάντησε με απόλυτη άνεση ‘Γιατί ποτέ δε ξέρεις ποιόν θα πετύχεις.’

Αυτό δηλαδή έχουμε καταντήσει. Να είμαστε άβουλα θύματα της μεγαλύτερης πλάκας ανά το παγκόσμιο. Ανεγκέφαλα γυναικάκι που δίνουν σημασία πως να καλύψουν τις ατέλειες τους αντί του να τονίσουν με διαφορετικό τρόπο άλλες ικανότητες τους. Είναι απαράδεκτο να πηγαίνεις στην Αθήνα και το Λονδίνο και να μπορείς να ξεχωρίσεις τις Κύπριες γυναίκες, και παραθέτω παράδειγμα:

Κύπρια φοιτήτρια του Εξωτερικού: Το μαλλί βαμμένο, συνήθως με ξανθιές ανταύγειες, πάντα ισιωμένο, φουντωτό σαν φιόγκο, στενό μπλουζάκι, μούρη σοβατισμένη με ρουζ, κραγιόν, σκιά ματιών, μολύβι ματιών και χειλιών, μάσκαρα, μπότα πάνω απο το skinny jeans, τσάντα designer, βραχιολάκια και μπιχλιμπίδια σε λαιμό και χέρι...

Όσο και να λέμε και να μιλάμε για φεμινισμό, να προσπαθούμε να εκθειάζουμε το «ωραίο» του φύλου μας και να προσπαθούμε να δείξουμε πως και η γυναίκα είναι ικανή και μπορεί να κάνει τα ίδια πράγματα όπως οι άντρες, δεν αληθεύει. Όχι γιατί δεν είμαστε αρκετά ικανές και δυναμικές, αλλά επειδή όντως έρμαια των συναισθηματισμών και της ευαίσθητης φύσης μας, και ζώντας πάντοτε ΥΠΟ του αρσενικού φύλου, τότε έχουμε ήδη χάσει το παιχνίδι. Με το που αφηνόμαστε να πέσουμε στη παγίδα ότι θα κερδίσουμε προσοχή και αξία με το να πλαστικοποιηθούμε, τότε είναι που δείχνουμε την αδυναμία του φύλου μας.

Πλέον έχω τη καλή τύχη όπου ο εργασιακός μου χώρος μου επιτρέπει και μου δίνει το δικαίωμα να μη πασπαλίζω τη μούρη μου με αχρείαστες μπογιές και σοβάδες. Στη δυτική, αναπτυγμένη ήδη, κοινωνία όμως, οι γυναίκες και το μακιγιάρισμα είναι ένα και το αυτό.

Το να βλέπεις φυσική ομορφιά μπροστά στα μάτια σου και ύστερα να βλέπεις αυτή την ομορφιά να καλύπτεται με τόνους απίστευτων χημικών για να «αρέσει» ή να «τραβήξει προσοχή» μας δείχνει ότι η σημερινή γυναίκα όχι μόνο είναι ένα κοινωνικό θύμα των δικών της ανασφαλειών, αλλά για ότι φώναζαν και ούρλιαζαν τον τότε καιρό οι Σουφραζέττες πήγε στράφι.

Το σιλικονάτο στυλάκι, το μπλιτσαρισμένο μαλλί και το νικητήριο σοβάτισμα της μούρης (που είναι και το πλέον πιο προσιτό στο μέσο γυναικείο πληθυσμό) είναι μια απόδειξη για τον εξευτελισμό, και την κακοποίηση που ασκούμε εμείς οι ίδιες στο φύλο μας.
Σεβασμός, αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση δεν αποκτάται μέσω του πλαστικοποιημένου περιτυλίγματος, αλλά μέσα απο τη καλλιέργεια του μυαλού και του σώματος. Νους υγιείς εν σώματι υγιείς, είχαν πει οι αρχαίοι ημών, όχι νους πατάτα και μούρη σκατά με φράουλες.

Πως περιμένεις το αντίθετο φύλο να σου δείξει το σεβασμό και την εκτίμηση που εσύ αναζητάς όταν εσύ η ίδια υποβιβάζεις τον εαυτό σου με το να σκέφτεσαι ότι για να έχεις ενδιαφέρον και αυτοπεποίθηση για να καταφέρεις κάτι χρειάζεται να στραφείς στο μπογιάτισμα του προσώπου σου;

«Μπογιά ίσον με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μπογιά ίσον με ανασφάλεια. Μπογιά ίσον με επιφανειακότητα. Μπογιά ίσον με νάρκωση της προσωπικής ελεύθερης βούλησης. Μπογιά ίσον με ψέμα. Μπογιά ίσον με απάτη. Μπογιά ίσον με τίποτα.»



.... Θα μακιγιαριστείτε στην επόμενη σας έξοδο τελικά;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Tuesday, 8 March 2011

Αδιέξοδο

Θέλει να βγει η αλήθεια. Εκείνη η η αλήθεια που σου βαραίνει τα στήθια και δε σε αφήνει να προχωρήσεις. Επικαλείσαι δικαιοσύνη και ισότητα για το πόνο που κουβαλάς. Δε το ζήτησες κι όμως σου δόθηκε. Και μένεις ξεκρέμαστος, γιατί άλλοι αποφασίσαν ότι η δικιά τους ευτυχία είναι πιο πάνω απο τη δικιά σου. Κι έτσι σου χαρίζουν απλόχερα πόνο και θλίψη. Πολεμάς για να μη δώσεις ένα τέλος μέσα σου, αλλά ήδη ξέρεις πως οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους η ποιότητα των σχέσεων. Νευριάζεις, κουράζεσαι, ξεχνιέσαι με ανούσιες εξόδους, το παλεύεις, προσπαθείς να συνέλθεις, να καταλάβεις ποιο τραίνο σε χτύπησε και γιατί. Καταριέσαι τον εαυτό σου που αφέθηκες, που ενέδωσες, που τυφλώθηκες και πίστεψες πως όλα μπορούσαν να ήταν αλλιώς. Κρύωσες τώρα. Όλα έχουν παγώσει και προσπαθείς να βάλεις τη ταχύτητα για μπρος, αλλά είσαι πάντα στην όπισθεν. Αναρρωτιέσαι αν θα ξαναέχεις την αίσθηση ξανά. Τα χάδια, τα φιλιά, τα βλέμματα, την γλυκάδα..Και πάλι τραβιέσαι να συνεχίσεις. Τι ματαιότητα!, σκέφτεσαι από μέσα σου. Ελπίζεις για το χαμένο εραστή. Ίσως όλα να γίνουν ξανά όπως πριν, ίσως να με ξαναγαπήσει, ίσως να ξαναβρούμε αυτό που χάσαμε..Μα το ξέρεις καλά..είναι όλα πλάνες..όλα κοσμοθεωρίες και κοινωνικές μαλακίες για να συνεχίσεις..Εχει κι’ αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, έχει κι άλλα ψάρια η θάλασσα, όταν ο Θεός κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια καμαρόπορτα...τετριμμένες μαλακίες...Δε παύεις να σκέφτεσε, να τον αγαπάς, να τον νιώθεις απάνω σου, να αναζητάς ένα τελευταίο φιλί του..αδιέξοδο..πως να βγεις απο το λαβύρινθο του πόνου;

EQUALS

Sunday, 6 March 2011

Κυριακάτικη Φαγούρα



Τι κι αν τα δάκρυα μου έχουν παγώσει
Τι κι αν οι λέξεις έχουν μαραθεί

Τα φαντάσματα έρχονται στα όνειρα μου
Δειλά, σιωπηλά σαν θύτες της άγριας νύχτας

Νοσταλγία για αγνότητα του πριν μας
Επιθυμία για αγνότητα του μετά μας

Δεν ξεδιαλύνονται τα εγώ μας
Δε συγκρατιούνται τα θέλω μας

Κοίλα χαλάσματα μέσα αλωνίζουν
Φυγή και σιωπή τώρα κουδουνίζουν

Τι κι αν τα δάκρυα στέρεψαν
Τι κι αν οι σιωπές μας απομάκρυναν

Thursday, 3 March 2011

Όνειρο Ήτανε

Ζεις κάτι. Με κάποιον άνθρωπο. Ένα όμορφο κάτι. Ένα απρόσμενο, υπέροχο κάτι. Η διάρκεια δεν είναι μεγάλη. Αλλά απολαμβάνεις τη κάθε στιγμή. Γεύεσαι τη κάθε απόλαυση. Και δε σε νοιάζει ή απασχολεί ιδιαίτερα το μετά. Αλλά αργά ή γρήγορα ξέρεις ότι το μετά θα’ ρθεί. Αλλά συνεχίζεις να ζεις στην ευχάριστη αυτή δίνη που σε στροβυλλίζει. Και ξαφνικά να η αποκοπή. Να που σπάει ο σπάγγος και όλα τα χαρτιά που είχες βάλει στη σειρά πέφτουν σαν ντόμινο. Και τότε όλες οι στιγμές θολώνουν και μουτζουριάζονται κάπως. Δεν ξέρεις ακριβώς που πατάς και είναι λες και αιωρείσαι στο κενό. Προσπαθείς να επαναφέρεις τις όμορφες εκείνες αισθήσεις που ένιωσες με το επικάλεσμα της μνήμης. Αλλά είναι αργά. Γιατί ο χρόνος τα έχει αλλοιώσει όλα. Τα έχει καλύψει με κάτι καινούργιο. Κάτι πιο σκοτεινό. Κάτι πιο ανυπόφορο. Και όλα εκείνα που κάποτε αναπηδούσαν απο χαρά μέσα σου, τώρα πια θυμίζουν απάτες και μακρινά όνειρα. Ξυπνάς, τη κάθε μέρα και ρωτάς: .

«Όνειρο ήτανε;»


Δεν είναι όνειρα...είναι απλά ματαιότητα. Γιατί κάποτε σου άρεσε να πιστέψεις σε κάτι όμορφο και αγνό. Γιατί θέλησες να υποβάλεις τον εαυτό σου σε μια μάταιη διαδικασία όπου πείστηκες πως όλα είναι ουράνιο τόξο για το πουθενά...μα είδες το τέλος πολύ αργα.

Tuesday, 1 March 2011

Μαύρη Τρύπα

Ξέρεις...εν τζίνη που ότι τζαι να κάμεις εν θα κλείσει έτσι σύντομα. Τζαι το μόνο που μπορεί να τη σκεπάσει κάπως είναι το κλισέ...ο χρόνος. Εν τζίνη η τρύπα που έσσει κάθε άνθρωπος μέσα του. Που την έπαθε πιθανότατα γιατί άφησε τον εαυτό του να εκτεθεί περισσότερο του κανονικού. Εν τζίνη η τρύπα που τζαι μετά που χρόνια έννα την θυμάσαι τζαι έννα κοιτάζεις το ταβάνι με ύφος στρουθοκάμηλου, βουττημένο στην αποχαύνωση τζαι τη θολούρα. Εν τζίνη η τρύπα που πάντα τζαι να δεις το πρόσωπο που σου την άνοιξε, έννα σε κάμνει να κόφκεις καντούνια για να μεν την ξύσει τζαι να ξανανοίξει. Έτσι τρύπα έχουμεν την ούλοι που γυρώ. Τζαι εγώ που ενόμιζα ότι τούτη η τρύπα που κανένας εν μπορεί να δει, εν μόνον πάνω μου. Γυρίζω δεξιά, γυρίζω αριστερά τζαι ούλοι ως τον έναν έχουν έτσι τρύπα.

Άθελα μου, έξυσα μια που τούντες τρύπες τις προάλλες κάποιου δικού μου ανθρώπου, τζαι για τούτο που έκαμα, εν καιρός να τραβήσω πίσω τζαι να επανεξετάσω κάποια πράγματα. Καταρχάς μια απλή συγγνώμη εν κάμνει τίποτε, μιας τζαι άπαξ τζαι έξυσες την, πάει ετέλειωσε, έχασες το παιχνίδι. Τζαι άθελα μου εχτύπησα χορδή που εν έπρεπε. Τζαι η τρύπα που εν τζιαμέ ανοιχτή για το καθένα που μας εν μια ανάμνηση για κάτι που είτε εν εμπορέσαμε να έχουμε, είτε εν εμπορέσαμε να αλλάξουμε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο.

Σε τούτο το άτομο, που ξέρεις ποιος είσαι, αν το θκιαβάσεις ποττέ σου τούτο, απολογούμαι ειλικρινά. Ξέρω ότι υπάρχουν κάποιες τρύπες που εν πάντα ανοιχτές μέσα μας, τζαι μια υπενθύμιση ότι εν ακόμα ανοιχτή, μπορεί να φέρει άσσχιμα αποτελέσματα.

Οι φίλοι, ο χρόνος τζαι η υπομονή όμως είναι δυστυχώς ή ευτυχώς τα μόνα που κατευνάζουν το πόνο που τούντες τρύπες. Αρκεί μόνο να τους δώσουμε τη ευκαιρία να επιδράσουν πάνω μας.