Monday, 28 February 2011

The After Math

Ένα κι ένα κάνουν δυο.

Δυο πλυν ένα κάνουν ένα.

Ενα ισούται με μόνο.

Μόνο ισούται με μοναξιά.



Ξυπνάς το πρωί και δε σηκώνεσαι απο το κρεβάτι.
Σε πλακώνει όχι μόνο το πάπλωμα, αλλά εκείνο το βάρος ότι όλα έχουν τελειώσει.
Στραβοπατάς σα χαμένος, πλατσουλάς νερό στο πρόσωπο σου να συνέλθεις.
Τίποτα δε βοηθάει.
Ούτε λόγια ενθάρρυνσης, ούτε τα κάποια όμορφα ενδιαφέροντα που νόμιζες κάποτε ότι σε γέμιζαν.
Ντύνεσαι, πηγαίνεις στη δουλειά και προσπαθείς να ανταπεξέλθεις ακόμη μια ρομποτική ημέρα.
Τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Οι γεύσεις έχουν αλλοιωθεί. Οι μυρωδιές έχουν γίνει βάσανο.
Και εσύ απλά υπάρχεις.
Περιμένεις το χρόνο πότε θα σου δώσει περίοδο χάριτος για να σταματήσεις να πονάς.
Θέλεις να δεις ξανά τον ήλιο και να χαμογελάσεις.
Να ξεχάσεις τη θύμηση του προσώπου που δεν υπάρχει πια.
Αφήνεις τις πληγές όπως είναι και προσπαθείς να τις καλύψεις με ανούσια ξεσπάσματα: σακούλες γεμάτες με αυταπάτες, πληκτικές κοινωνικές συναντήσεις, ανούσιες καταναλωτικές συζητήσεις.
Βλέπεις τις μέρες να κυλούν, και ακόμη ο πόνος να μην έχει μετριάσει.



Λες ‘όλα θα πάνε καλά’ και ‘πως τα καλύτερα έρχονται’.
Το πιστεύεις όμως;
Η πληγή είναι εκεί για να σου αποδείξει ότι ο κυνισμός θα νικήσει στο τέλος της μέρας.
Φοβάσαι να προχωρήσεις γιατί απλά δε ξέρεις πως.
Θες να πας πίσω, αλλά κουβαλάς τη βαλίτσα με τις πληγές σου μπροστά.
Νιώθεις το πόνο να μετατρέπει τη ζωή σου σε μια στασιμότητα.
Λυπάσαι για το πόσο ευάλωτος υπήρξες.
Θυμώνεις και αγανακτείς που έβγαλες τη μάσκα σου, μόνο και μόνο για να σε χλευάσουν και να σε κοροϊδέψουν.
Και συνεχίζεις την ζωή σου, μέσα σε ένα μάταιο λήθαργο.
Μέσα στην απόγνωση και την παραφροσύνη.

Και περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις...

Friday, 25 February 2011

Αλκόολ ΙΣΟΝ Διασκέδαση

Τούντο κόνσεπτ πίνω για να περάσω καλά πότε μου εν το κατάλαβα. Ξέρω ότι ντάξει, το να είσαι «κοινωνικός» πότης είναι αποδεκτό τζαι σεβαστό, αλλά το να πιω ώσπου να ξεράσω τα κέρατα μου είναι απλά αξιολύπητο τζαι βλακώδες.

Είχα πολλές φορές τη κουβέντα τούτη κατά τα τελευταία χρόνια, μιας τζαι είχα τη τύχη να σπουδάσω στην Αγγλία, είχα την κακή εμπειρία να μάθω το τι σημαίνει «πίνω άρα διασκεδάζω» κόνσεπτ. Προσωπικά, ποτέ μου εν εθεώρησα το ποτό διασκέδαση. Οι γιατί εν με φέρνει στο τσακίρ κκέφι που λαλούμε, αλλά επειδή ποτέ μου εν το ένταξα μέσα στο have fun πρόγραμμα μου. Εν ένιωσα ποτέ μου την ανάγκη να το αναζητήσω σε κοινωνικές συγκεντρώσεις και μη για να περάσω καλά τζαι όμορφα.

Μόλις επάτησα το πόι μου στην Αγγλία εσσοκαρίστικα που το πόσο εύκολα τζαι που το πόσο πολλά μπορεί να μεθύσει ένας άνρθωπος. Επίναν τις μπύρες του πάιντ σάννα τζαι ήταν λεμονάδα (αρέσκει μου πολλά η λεμονάδα, γι’ αυτό τζαι η παρομοίωση). Αλλά το θέμα ένεν ότι επίναν το ποτό σσιονοτό, αλλά ότι ήταν πεποισμένοι ότι για να διασκεδάσουν ΕΠΡΕΠΕ να πιούν. Να γεμώσουν το σώμα τους τζαι τον οργανισμό τους με ότι οινοπνευματώδες ουσία εμπορούσαν για να πουν «ναι, επέρασα καλά».

Τούντο πράμα πιο παλιά εν το έβλεπα να γίνετε δαμέ στη Κύπρο. Έσσει κάποιο διάστημα που είμαι πίσω στη μάνα πατρίδα, τζαι τούντο που αντικρύζω με λύπη μου έννι ότι τα πράματα αλλάξαν τζαι δακάτω δα. Τωρά βλέπω 13χρονους μιτσιούς να κρατούν τα μπουκκαλούθκια της μπύρας σα νανε κοκακόλες τζαι να περιφέρονται τζαι να νομίζουν ότι εν κουλ τζαι ιν φάσσσιον. Οι ενεν κουλ να πίνεις τζαι να βρωμοζολάς μπύρα τζαι γιούσκια τζαι μετά να προσπαθείς με ότι εγκέφαλο που σου έμεινε (γιατί ο παραπάνω εν ήδη κρουσμένος τζαι πριν πιττώσεις) να κάμεις καμάκι (ή έτσι το λαλείς εσύ, γιατί εγώ απλά λαλώ το απόγνωση τζαι χαμηλό αυτο-σεβασμό) , όταν εν μπορείς ούτε τα πόθθκια σου να πάρεις τζαι ζαοπατάς.

Ναι, τι να σου πω, τούτη εν διασκέδαση. Να μεν θυμάσαι το όνομα σου την επόμενη μέρα, να έσσιες ζαλάδες τζαι αναγούλες (μπορεί να έκαμες τζαι 2-3 εμετούς την προηγούμενη νύχτα, ποιος θυμάται) τζαι να πονούν τα μάθθκια σου που τον πονοτζέφαλο ακα χάνγκ-όβερ.


‘Ναι, επέρασα καλά εχτές.’

‘Α, τι εκάμετε;’

‘Εε, ήπιαμε καμπόσο.’

‘Α μάλιστα.’


Γούαου. Τζαι η σημερινή Κύπρος, για ακόμη μια φορά, ακολουθεί τα ξενόφερτα ιν τζαι άουτ οφ φάσσσιον λάιφ στάιλς νομίζωντας ότι με το να μεθθκιούν τζαι να μου το παίζουν κουλ έννα γίνουν τζαι τούτοι Ευρωπαίοι. Εν τζι που τα χτηνά που γίνουνται οξα Ευρωπαίοι. Με το να κοππάρεις τον κάθε παλιο-μπέκρη αγγλούι εν σε κάμνει Ευρωπαίο. Κάμνει σε αρνί τζαι .....

Τζαι για τούτα ούλα έννι μπορώ καν να επιφέρω ευθύνες στους μιτσιούς. Οι μιτσιοί εν μιτσιοί τζαι άσχετοι. Ότι βλέπουν κάμνουν. Φόλοου δε τρέντ (μη χέσω). Το πρόβλημα πρέπει να το πιάσεις που τη ρίζα του. Άμα ο κάθε μέσος κύπραίος τζύρης φέφκει τζαι πιέννει να τα πιει με τους παρέες του για να περάσει καλά, γιατί να μεν το κάμει τζαι το ίδιο πράμα το κοπελούι του; Ποιος να κατηγορήσει τζίνο το 12χρονο που βλέπει το παπά του να μεθθκιά για να περάσει καλά (υποτίθεται) τζαι να χορέφκει σα το ξεχαρβαλωμένο ιπποπόταμο τζαι να πετάσσει του κόσμου τις ασυναρτησίες νομίζωντας ότι εν ο μάγκας της παρέας;

Μετά λύπης μου, διαπιστώνω ότι τα πράματα πάσσιν κατά βαρβάρων, τζαι πως τούτη η νοοτροπία ‘πίνω άρα διασκεδάζω’ εμπήκε καλά μες το πετσί του μέσο-αστού κυπραίου γιατί απλά η κρίση του ως τζιαμέ πάει να σκεφτεί: ποτό ισούτε με διασκέδαση. Όπως λέμε Κυπραίος ισούται με αρνί.

Ελεύθερη βούληση υπάρχει. Τζαι αν νομίζεις ότι με το να πιεις τζαι να πιττώσεις εν ο τέλειος ορισμός διασκέδασης, τότε καλά ξεμπερδέματα με το συκώτι σου. Αν όντως η φύση ήθελε να μεθούμε τότε ο ωκεανός είσσε να ήταν βότκα τζαι ο χυμός των δέντρων είσσε να ήταν γιούσκι με πάγο.

Παν μέτρον άριστον. Αϊ ρεστ μάι κέις. Πότης των άκρων ίσον με λούζερ.

Thursday, 24 February 2011

Σήμερα είναι Τσικνοπέμπτη.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι στην Κυπριακή γλώσσα.


Σήμερα είναι Τσικνοπέμπτη.


Το γεγονός τούτο αν τζαι κανονικά έπρεπε να μου έκαμνε κάτι, να μου βαρέσει κουδουνούθκια τζαι να με κάμει να εκστασιαστώ κάπως, προσωπικά μου φέρνει αναγούλες τζαι εμετίλα. Όι γιατί θέλω να το παίξω σνομπαρία τζαι να μποϊκοτάρω τη πιο ξακουστή παγανστική γιορτή του νησσσιού μας, αλλά γιατί εν η μόνη χρονιά που το καρναβάλι με βρίσκει σε παντελώς αδιάφορη τζαι γαουρίσσια διάθεση.

Ναι εν γεγονός, ότι τελευταία εν έχω πολύν όρεξην, αλλά εν τζαι με το που εγύρισσεν η μέρα τζαι εγίννηκεν Τσικνοπέμπτη έννα στολιστώ τζαι να γίνω που τα καλά κλόουν, - γιατί ούλες τις άλλες μέρες εις τας κυπριακής κοινωνίας γινίσκουνται εθελούσια κλόουν οι παραπάνω-, τζαι να αρκέψω να χορέφκω σάμπα τζαι μακαρένα. Έλεος πιόν δηλαδή, τζαι πόθεν ως τα πόθεν εμάθαν οι βρακάδες τζαι οι γιαγιάδες το σάμπα που το Ριο Ντε Τζανέιρο; Τζαι να’ ταν μόνον ο χόρος έννα ήμασταν μια χαρά.

Το φαί; Που το βάλλεις το φαί; Καλά το ότι ο Κυπραίος έννι ‘αφορμή βοήθαμε’ για να βάλω πάνω τα κάρβουνα να κάμω σούβλα, παστουρμάες τζαι χαλλούμι εν γνωστόν. Το ότι ο Κυπραίος εν τρώει για να ζει αλλά ζει για να τρώει εν τζαι τούτο κοινό γνωστό. Αλλά τούτη η αφθονία μίλλας του αρνίσσιου κρέατος, τα τυρκά κάθε λογής, το οτιδήποτε που να έννι που σσσοίρο, το κρασί, η ζιβανία τζαι το οτιδήποτε γλυτζί που μπορεί να στείλει τη χοληστερόλη σου κατευθείαν στο διάστημα, εν την καταλάβω που να χτυπώ τη κκελλέ μου ούλη μέρα στο ξύλινο γραφείο της δουλειάς μου. Γιατί τόση μανία σιορ με το να φάμε ώστε να πούμε ‘οοουυφφφ άσκωα’ που λαλούσσιν τζαι εις την Πάφο; Εν τόσο ζωτικής σημασίας πιον να γεμμώσουμε τις ήδη υπερ-ογκώδες τζοιλιές μας με ακόμα παραπάνω κρέας τζαι ανθιυγεινό μενού; Τζαι ναι, έχουμε δε πέρφεκτ εξκιούζ δαμέ : μα εν καρναβάλια, έννα μεν κάμουμε σούβλα; Ναι γιατί αμεν ήταν, ίσσιε να εκόφκετε πίσω τζαι να μεν εβρίσκετε άλλη δικαιολογία γι άψετε κάρβουνα. Επίστεψαμε σας τωρά.

Τζαι πάω στο γενικό αλλαλούμ που πρόκειτε να επικρατήσει, στη Λεμεσό ειδικά, τις επόμενες 11 μέρες (ο Θεός – who) να βάλλει τη σσερούκκλα του τζαι να μας βοηθήσει: σήμερα Τσικνοπέπμτη, εχτός που το πατροπαράδοτο τσίκνωμα, έννα γίνει τζαι η παρέλαση του βασιλιά καρνάβαλου, που όντως εν καρνάβαλος αλλά οι για γέλια αλλά για κλάματα. ΑΜΑΖΟΝΑ ιμίσσι μου! Έλα μ**** στο τόπο σου, που λαλεί τζαι ο παπάς μου. Μα περιπέζετε μας τέλεια σιορ; Ο βασιλιάς εγίνικε Αμαζόνα; Πόθεν ος τα πόθεν τζαι ήντα που άλλο έννα κατεβάσει πιόν η κούτρα σας. Τωρά έννι ξέρω αν πρέπει να κοτσινίσω που τη ντροπή μου που ζω ακόμα σε έτσι τόπο, ή αν πρέπει απλά να πιάσω τη ππάλλα του παπά μου τζαι να τα κόψω σύρριζα τ’ αφκιά μου να ησυχάσω πιον. Τουλάχιστον άμα κουφάνω εν θα ακούω τις μαλακίες τους.

Ούτε να σνομπάρω τη γιορτή θέλω, ούτε τη κατακρίνω. Ο καθένας κάμνει τζίνο που νομίζει τζαι στα οχτώ ατροφικά του @@. Αν θέλεις να ντυθείς άβαταρ γιέ μου ντύθου, αλλά μεν τζαι τολμήσεις να μου σείρεις αφκά τζι αλεύρια σαν περπατώ να πάω έτσι ήσυχα ήσυχα σπίτι μου που τη δουλειά μου, γιατί έννα γίνει της Ζήνας δαμέσα.

Προσωπικά, γυροφέρνω στο νου μου πως τζαι που έννα ήταν καλύτερο να εξαφανιστώ τούτη περίοδο για να μεν ακούσω άλλες μακακίες για τον κυπριακό παγανισμό.

Καλές απόκρεω έβρι μπόντυ, WHATEVER!

Κυκλοθυμία 2.0

Είναι παντού. Είναι συνεχώς γύρω μας. Απλά αποφασίζουμε να μη την δούμε στα εξαντλημένα, θλιμμένα πρόσωπα των γύρω μας. Η κυκλοθυμία είναι η μετάσταση απο τη μια διάθεση στην άλλη. Από τη μια μπορεί να βρίσκεσαι σε καταρράκτες απόλυτης ευφορίας, και απο την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να βρεθείς στη πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου.

Μπορεί να είναι λόγο κατάθλιψης, λόγο στεναχώριας ή μοναξιάς. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το τι είναι και απο που δημιουργείται. Το θέμα είναι πως υπάρχει. Και μαζί της η κυκλοθυμία μπορεί να επηρεάσει γεγονότα, συναισθήματα, καταστάσεις και διαθέσεις.

Πολλοί την αγνοούν. Γιατί είναι πιο εύκολο να αγνοήσεις κάτι που μπορεί να σε βουτήξει σε σκοτεινά μονοπάτια του συν-ανθρώπου σου. Πάντα είναι πιο εύκολο να διαλέξεις την άγνοια απέναντι σε εκείνους που υποφέρουν, παρά να προσφέρεις τη σιωπηλή κατανόηση σου.

Η άγνοια και η αδιαφορία είναι πιο γλυκιά στις μέρες μας.

Χωρίς περιπλοκές και δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις και απαιτήσεις.


Μαζί με την άγνοια και την αδιαφορία όμως, πάνε χέρι-χέρι και ο εγωισμός, καθώς και η δειλία. Όχι τόσο η κοινωνική δειλία που σου υποδείχνει το τι είναι κοινωνικά ώριμο να πράξεις ή όχι, αλλά η προσωπική δειλία, που υποκινείται απο τη συνείδηση και τη προσωπική ηθική. Πολλοί, απλά ναρκωμένοι, αποφασίζουν να κινούνται ρομποτικά και να αισθάνονται ακόμα πιο ρομποτικά όταν αφορά μια δόση καλοσύνης στον συν-άνθρωπο σου.

«Πάντα μου άρεσε να βασίζομαι στην ευγενική καλοσύνη των ξένων.», είχε πεί η Μπλανς Ντε Μπουά στο Λεωφορίο ο Πόθος του Τένεσσι Γουίλλιαμς. Στις μέρες μας η ευγενική καλοσύνη των ξένων έρχεται τόσο σπάνια όσο πιο συχνά έρχεται και η κυκλοθυμία γύρω μας. Πολύ δύσκολα προσφέρουμε καλοσύνη, αλλά εξίσου πολύ εύκολα μπορούμε να πέσουμε σε ένα φαύλο κύκλο δυστροπίας και ανισορροπίας.

Μήπως είναι η κυκλοθυμία απλά ένας αστικός μύθος της εποχής μας;

Τη συναντάμε καθημερινά : στο πρόσωπο της γριάς γειτόνισσας μας, στο πρόσωπο του πατέρα μας, στο πρόσωπο του καθηγητή που πηγαίνει στο σχολείο, στο πρόσωπο του μαθητή που σέρνει τα πόδια του, στο γκρινιάρικο πρόσωπο του αφεντικού μας, στο πρόσωπο του ήσυχου φίλου μας, στο πρόσωπο μας.

Δε το μαρτυράει κανείς. Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Για ποιο σκοπό;

Και να το πει, η κυκλοθυμία έχει ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μας, που απλά κάνει κύκλους και έρχεται όποτε θελήσει. Συνήθως έρχεται τα βράδια. Εκείνες οι μοναχικές νύχτες, που τίποτα δε φαίνεται ουσιώδες ή αξιόλογο πλέον. Όπου όλα θυμίζουν απαρχαιωμένα και άνοστα. Είναι εκείνες οι στιγμές που εύχεσαι να είχες εγκαταλείψει, όχι το πλοίο, αλλά τη τροπή που έχει πάρει η ζωή σου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Εκείνες ακριβώς τις στιγμές που η κυκλοθυμία χτυπάει κόκκινο, τότε συντροφιά της έρχονται η μοναξιά και η απόγνωση.

Το συμπέρασμα κανένα. ‘Τίποτα καλό δε μπορεί να γίνει απο το τίποτα.’ Δεν υπάρχουν έξοδοι και απαντήσεις. Μόνο υπομονή, άθλια εξαντλητική υπομονή.

Wednesday, 23 February 2011

Έρωτα Ανίκητε στη Μάχη

Πιάστηκα σε μια αδιέξοδη κουβέντα χθες το βράδυ με τα ξαδέλφια μου.

Το θέμα (το αιώνιο θέμα): ο φτερωτός υιός της Θεάς Αφροδίτης που του αρέσει να παίζει τοξοβολία με τις ανθρώπινες καρδιές, aka Έρωτας.

Εδώ σήμερα μιλάμε για έρωτα. Ένα κόνσεπτ που απο το καιρό που μια απο τις κολλητές μου στο σχολείο αποφάσισε να μου κλέψει το αγόρι που μου άρεσε, κατάλαβα ότι ο έρωτας είναι ένα ψυχοφθόρο, ανούσιο και άσκοπο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο.

Πάντα ευχόμουν να μη μου συμβεί, και πάντα αηδίαζα που συνέβαινε στις χαζο-χολλυγουντιανές ρομαντικές κομεντί. Νιους-φλας πιπολ! Αυτές οι μαλακίες που μας ταΐζει ξανά και ξανά το ρομαντικό Χόλλυγουντ έχει γίνει κλισέ υπέρ του δέοντος απο το καιρό που η Μεγκ Ράιν τα βρήκε με το Μπίλυ Κρύσταλ στη δεκαετία του 80.
Και μιας και παίζει να είμαι αρχάρια επί του θέματος του «τι στα κομμάτια είναι τέλος πάντων αυτός ο έρωτας;» , είπα να ρωτήσω να μου πουν για να δω αν όντως έχω μπει και εγώ στην ουρά των αμέτρητων κονταροχτυπημένων που δεν βρίσκουν ανταπόκριση και υποφέρουν.

Γιατί τον υπέρ-τιμούν τόσο πολύ και απο την αυγή του ο χόμο-σάπιενς (σοφός-άνθρωπος) τραγουδάει, μιλάει και επαινεί αυτό το αίσθημα που προκαλεί αφθονία ευφορίας αλλά και πόνου συνάμα;

Το ερώτημα πολύ σωστά ήρθε να μου το απαντήσει ο ξάδελφος μου. ‘Ο «σοφός» άνθρωπος, κυριαρχείται απο μια συνεχής ματαιότητα. Το να νιώθουμε την ευφορία του έρωτα είναι η δική μας ανάγκη να δώσουμε και να πάρουμε μια θερμή ανταλλαγή αισθημάτων. Εγωισμός. Μαζοχισμός. Σαδισμός. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ανταπόδοσης αυτού του συναισθήματος ή καν διάρκεια του. Αλλά, ο πολύ «σοφός» άνθρωπος αποβάλλει τη σοφία του όταν πρόκειται για αυτού του είδους χείμαρρο συναισθημάτων, και ακόμα και να μην υπάρχει η ίδια ανταπόκριση, συνεχίζει να υποβάλλει τον εαυτό του σ’ ένα μαζοχιστικό λαβύρινθο συναισθημάτων.’

Και ρωτάμε εδώ το εξής: ‘Και γιατί τότε να θέλει κάποιος να ερωτευθεί, αφού είναι τόσο μάταιο και σε κάνει να υποφέρεις περισσότερο απ’ όσο μπορείς να είσαι χαρούμενος;’

‘Μα εδώ είναι η γλύκα. Δεν το διαλέγεις ΕΣΥ πότε και με ποιον θα ερωτευτείς. Αυτός που διαλέγει είναι η καρδιά. Και είναι το μοναδικό όργανο του ανθρώπινου οργανισμού που ενώ αιμορραγεί ακατάπαυστα, δε μπορείς να το ντύσεις με επιδέσμους για να την γιατρέψεις. Απλά συνεχίζεις να υποφέρεις.’

Φάκ μάι λάιφ (FML = Fuck my Life) ή και όπως το λέμε και εις την ελληνικήν, χέσε μέσα Πολυχρώνη.

Ε, που θα πιάσω τον πούστη το φτερωτό μόμολο που αιωρείται πάνω απο τις καρδιές μας και μας χτυπάει στα τυφλά, θα επαναληφθεί το Χάνι της Γραβιάς εις διπλούν.

Αρνούμαι ακόμη να πιστέψω στο μικρό φτερωτό διαβολάκο με τις πάνες. Αν και σημάδια μου δείχνουν πως αυτή τη φορά δεν αποφάσισε να με αγνοήσει, και με κάρφωσε ανελέητα, παλεύω να σώσω τον εαυτό που είχα πριν αποφασίσει πως είμαι άξια μιας τέτοια τύχης (πόνος, κλάμα, σπαραγμός και όλα τα «καλά» συναφή που έρχονται με τον φτερωτό μπασμένο).

Ο έρωτας δε θα νικήσει αυτή τη μάχη. Όχι έτσι όπως μας λέει και ο καλός μας Σοφοκλής. Γιατί αντίθετα με τον Αίμονα στην Αντιγόνη, υπάρχει η ελεύθερη βούληση στον κάθε άνθρωπο έτσι ώστε να διαλέγουμε τις μάχες που είμαστε διαθέσιμοι να δώσουμε.

Μιας και ο πόνος δεν είναι ιδιαίτερα το φόρτε μου, παλεύω ενάντια σε δυο σταθμά: να αισθανθώ αυτή την αφθονία συναισθημάτων, αλλά κρατώντας τη καρδιά μου άθικτη. Δύσκολο κατόρθωμα, με έχουν ήδη προειδοποιήσει, και οι οιωνοί μου λένε πως η καρδιά μου είναι στο χείλος να ενδώσει στο πόνο του μικρού με τις πάνες και τα βελάκια.

Ντάι Κούπιντ, ντάι!!! Και άσε μας ήσυχους να συνεχίσουμε τις μέτριες βαρετές ζωές μας...

Tuesday, 22 February 2011

Μπουρδό-ντοπιο-διαφημίσεις

Η ώρα 8.30πμ. Το ράδιο ρυθμισμένο όπως πάντα στο Κανάλι 6 Λεμεσού, μιας και κάνει (ας το πούμε) τις πιο αξιόλογες εκπομπές σ’ όλο το νησί. Και να σου να ακούγεται η σκληροτράχηλη φωνή του Παπαευαγόρου και της Νίτσας απο δίπλα που διαβάζουν με τρεχάλα τα μηνύματα των ακροατών τους για να προλάβουν να πάνε σε διαφημίσεις.

Τους έχει γίνει νύξη πολλές φορές στο Κανάλι 6 πως οι διαφημίσεις τους είναι φτηνές και παλιομοδήτικες. Σε τέτοιου είδους παρατηρήσεις ο κ. Παπαευαγόρου είπε και ξανάπε πως το Κανάλι είναι ένας λαικός ραδιοσταθμός και προτιμάει να μένει πιστός σε ντόπιες, και χαμηλού κόστους, διαφημίσεις, μιας και είναι ντόπιο σταθμός. Οκ, αποδεχτό μιας και αφού είναι δικός του ο σταθμός εκείνος αποφασίζει τι διαφημίσεις θα παίξουν.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω μερικά αποσπάσματα απο κάποιες απο τις διαφημίσεις, οι οποίες παίζουν καθημερινά ολημερίς και κάνουν τον καθημερινό ακροατή να θέλει να αυτο-ακρωτηριαστεί απο την ανόητη και ανούσια πλύση εγκεφάλου που προσπαθούν να κάνουν:

«Παράδειγμα 1
Φίλη 1. Καλός ο καφές χρυσή μου αλλά το σπίτι σου είναι το κάτι άλλο. Το σαλόνι, η βεράντα και τα έπιπλα στη κρεβατοκάμαρα. Ξέρω απο που τα πήρες. (δεν αναφέρεται το όνομα της εταιρίας για μη συκοφαντισμό)
Φίλη 2. Και φυσικά καλή μου τα πήρα απο....Στους 7 ορόφους του θα βρεις ότι χρειάζεσαι για το σπίτι σου, απο κουζινικά σε έπιπλα και όλα τα είδη σπιτιού σε πολύ χαμηλές τιμές.
Φίλη 1. (το όνομα του καταστήματα) Ελευθερίας 15, (το τηλέφωνο και οι ώρες λειτουργίας αναφέρονται εδώ – λες και σε μια κανονική συζήτηση θα ήξερε όλες τις λεπτομέρειες με τέτοια ακρίβεια – μάι αςς )

Παράδειγμα 2
Σημείωση: Η διαφήμιση αυτή δεν προωθεί το γάμο (οχι πως είναι απαραιτήτως κακό αυτό – αλλά αυτό είναι θέμα προς συζήτηση για μια μελλοντική ανάρτηση)
[...δεν αναφέρεται το πρώτο κομμάτι της διαφήμισης για μη συκοφαντισμό – η διαφήμιση βασίζεται πάνω σε υλικά οικοδομής...]
Άντρας. Με τέτοιες προσφορές αγάπη μου πάμε, φύγαμε.
Γυναίκα. Φύγαμε; Πάμε για γάμο δηλαδή;
Άντρας. Όχι αγάπη μου. Σου προσφέρει ο γάμος ποιότητα, σιγουριά, ασφάλεια και εγγύηση;

Παράδειγμα 3
Σημείωση: Επίσης δεν προμοτάρει τα καλά του γάμου ή και της τετριμμένης καθημερινότητας του μέσο-αστού.
Άντρας. Χχχχμμ. Πώ πω τη κούραση. Κάθε μέρα στη δουλειά, να τρέχω όλο το πρωί στους πελάτες, να κορνάρουν όλοι στο δρόμο, να ακούω τις φωνές του αφεντικού, να πηγαίνω σπίτι και να έχω και τη μουρμούρα της γυναίκας απο πάνω. Με το που μπαίνω σπίτι όμως και κάνω το μπανάκι μου, φεύγω καταευθείαν για τη (μπυραρία) και γίνομαι άλλος άνθρωπος. Μπυρίτσα, καράοκε, μουσικούλα 80ς-90ς, τα πάντα σε φαγητό με τις γιγαντοοθόνες τους και την υπέροχη εξυπηρέτηση τους. [...]»


Τρία μόνο παραδείγματα απο διαφημίσεις που παίζονται επί καθημερινής βάσης στο Κανάλι 6. Και Το ερώτημα είναι: για πόσο χαμηλής νοητικότητα μας έχουν; Όλα ωραία και όμορφα, και καμία αντίρρηση προς την επιθυμία να μείνουμε πιστοί στις ντόπιες διαφημίσεις, αλλά μετά να μην αναρωτιόμαστε γιατί το βιοτικό μας επίπεδο βυθίζεται με τον ίδιο ρυθμό που βυθίζεται και η Βενετία. Το να θέλουμε να μένουμε πιστοί στις παραδόσεις και στο ντόπιο τόνο μιας πόλης, δε σημαίνει απαραίτητα ότι η διαφήμιση πρέπει να γίνεται με βλακώδες τρόπο.

Όλοι ξέρουμε τι ισχυρό όπλο μπορεί να γίνει η διαφήμιση στα χέρια έξυπνων ανθρώπων. Και στόχος της διαφήμισης είναι να κάνει πλύση εγκεφάλου έτσι ώστε να πείσει τον ανίδεο καταναλωτή ότι χρειάζεται να πάει να αγοράσει το συγκεκριμένο προϊόν που διαφημίζει, έστω και αν δεν το χρειάζεται κατ’ ουδένα λόγο. Το να προμοτάρεις όμως προϊόν με τέτοιου χαμηλού επιπέδου κείμενο, τότε μας δείχνει το χαρακτήρα του μέσου ντόπιου Λεμεσιανού (και μη – Κύπριου θα ήταν καλύτερα να πούμε) και το πόσο ψηλά πιστεύουμε ότι είναι νοηματικά οι ακροατές, που μπορεί να γίνουν και πιθανόν μελλοντικοί καταναλωτές των προϊόντων τους.

Και για να γινόμαστε και πιο συγκεκριμένοι για να μη λέμε αερολογίες ας αναλύσουμε λίγο τα πράγματα. Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε στα πάρα πάνω παραδείγματα, στο Παράδειγμα 2+3, μπορούμε να δούμε την αντίθεση του κειμενογράφου προς τον θεσμό του γάμου. Ο άντρας που προτιμάει να πάει στα υλικά οικοδομής παρά να παντρευτεί, και ο άντρας που είναι όλη μέρα έξω στη δουλειά και με το που μπαίνει σπίτι και ακούει τη μουρμούρα της γυναίκας τους, κάνει το μπάνιο του και γίνεται καπνός για τη μπυραρία.

Δε θα κατακρίνω ούτε θα σχολιάσω ιδιαίτερα, μιας και ο θεσμός του γάμου όντως στη σημερινή κοινωνία χωλαίνει ολοένα και περισσότερο. Το πρόβλημα είναι, τόσο πολύ το έχουμε όλοι πάρει χαμπάρι που είμαστε έτοιμοι να τον θυσιάσουμε [το θεσμό αυτό] για να πουλήσουμε υλικά οικοδομής ή ένα πάιντ μπύρας; Ήντα τζαιρόυς εφτάσαμε, που στο βωμό της διαφήμισης έχουμε φτάσει να πουλάμε όχι μόνο τη ψυχή μας για να βγάλουμε ένα έξτρα φράγκο, αλλά πολύ ευχαρίστως πουλάμε και τα πιστεύω μας και τα ιδεώδη μας χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τελικά το χαζοκούτι [η τηλεόραση] δεν είναι ο μόνος τρόπος να αποβλακώσεις, - όχι πως δεν είμαστε αποβλακωμένοι σ’ αυτό το τόπο απο μόνοι μας-, και να εκμεταλλευτείς τον κάθε «ναρκωμένο» ακροατή/καταναλωτή με το να τους πλασάρεις με τόσο ηλίθιο τρόπο υλικά αγαθά που δεν θέλουν ούτε χρειάζονται επί της ουσίας.

Βίβα λας κομμερσιάλς! Τζαι ίντα που έννα ακούσουν άλλο τα αφκιά μας. Άτε να πέσσουν να κουφάνουμε, γιατί μόνο έτσι έννα επιβιώσουμε.

Dark Side of the Moon

Χθες βράδυ με νανούρισαν οι Pink Floyd. Μέσα στη σιγαλιά και το σκοτάδι που σκέπασε τη κάμαρα μου, βρέθηκαν τα τραγούδια του Dark Side of the Moon να με συντροφεύουν σε ένα ζοφερό γλυκό λήθαργο.

Η πρόθεση; Να βυθιστώ σ’ ένα γλυκό όναρ προς μια προσωρινή αποφυγή της πρόσφατης γρίπης που άρχισε να με τυλίγει χθες το απόγευμα. Και τότε ήταν που ήρθαν ποτάμια σκέψεων κατά νου και γέμισαν τα βραδινά μου όνειρα με το αίσθημα της ζήλιας και της ανασφάλειας. Καθώς με γλυκονανούριζε η σοπράνο γυναικεία φωνή απο το The Great Gig in the Sky, τα βαριά μου βλέφαρα έκλεισαν και η αλλόκοτη ονειρική περιπέτεια άρχισε.

Είδα πάρτι γενεθλίων, προετοιμασίες για μια γιορτή, καινούργιες τεχνολογικές αναβαθμίσεις στις κυπριακές συγκοινωνίες (ναι, ονειρεύτηκα πως φτιάξανε τρένα στη Κύπρο και πως υπήρχαν Information Booths και σταθμάρχες και όλο το καρνέ που περιλαμβάνει ένας σταθμός τρένου – και μιλάμε για τεχνολογία σαν αυτή που υπάρχει στην Ευρώπη, οχι τσαπατσουλιές) ονειρεύτηκα τα δάση, τα βουνά του Τροόδους, ονειρεύτηκα ότι περπάταγα με τους φίλους μου σε μονοπάτια της φύσης...Και το τελευταίο κερασάκι όλου αυτού του ονειρικού κοκτέιλ να είναι ένα μήνυμα που δήθεν έλαβα στο κινητό μου (στο όνειρο μου φυσικά) που να λέει την εξής φράση : «Έλα πίσω.» Δεν ξέρω ακριβώς σε ποιον απευθυνόταν το μήνυμα αλλά με στοίχειωνε για τουλάχιστον 2 ώρες μέχρι το εγερτήριο μου.

Τώρα, το πως συνδέονται όλα αυτά τα παράξενα και τα αλλόκοτα ένας θεός ξέρει. Λένε πως τα όνειρα φέρνουνε αισθήματα και καταστάσεις που δε μπορούμε είτε να αντιμετωπίσουμε όταν είμαστε ξύπνιοι ή που απλά είναι υποβόσκει. Το υποσυνείδητο μας είναι εκεί για να μας θυμίσει ή να μας κεντρίσει με κάποιο τρόπο δείχνοντας μας ίσως αυτά που δε τολμούμε να δεχθούμε ή να ξεστομίσουμε.

«Ονειρικό κοκτέιλ»...Και τι γίνετε αφότου περάσεις μια νύχτα ονειρικού χάους και περιπέτειας; Ξυπνάς με ημικρανία και ζαλάδα προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί τα όνειρα σου είναι τόσο παλαβά (μπορεί και να αντικατοπτρίζουν και μια δόση του εαυτού σου) και τι στο καλό προσπαθούν να σου πουν; Είναι όλα ονειρικές μπούρδες ή μήπως όντως τα όνειρα προσπαθούν να σου δώσουν κάποια σημάδια για όλα αυτά που αποφεύγεις η φοβάσαι να αντιμετωπίσεις;

Πολλοί είναι αυτοί που αφοσιώνονται μια ολόκληρη ζωή προς την ερμήνευση ονείρων, και άλλοι τόσοι που απλά τα αγνοούν και συνεχίζουν να ζουν τις βουβές ζωές τους. Και αν όντως τα όνειρα είναι υποβόσκουσα μηνύματα για να μας προειδοποιήσουν ή να μας κάνουν να αντιληφθούμε κάτι, τότε γιατί είναι τόσο μπερδεμένα σαν ένα κύβο του Ρούμπικ;

Προσωπικά, θα ήθελα να ρίξω το φταίξιμο στο σύντομο παραλήρημα της επικείμενης γρίπης μου, (που δε συνέβηκε ποτέ – δόξα να χει η ζιβανία, που λειτούργησε σαν γιατρικό παρά σαν οινοπνευματώδες όπως το χρησιμοποιούν πολλοί εις την μεγαλόνησο μας) καθώς και τα παραισθησιογόνα τραγούδια των Pink Floyd...Αμήν, άντε να δούμε τι θα αποφασίσουν τα όνειρα να μας δείξουν απόψε. Πάντως ξανά Pink Floyd πριν να κοιμηθώ, ποτέ ξανά, και ειδικά όταν η γρίπη βρίσκεται στο κατώφλι μου!

Monday, 21 February 2011

Το τέρας που ταίζεις

Όσο και να πεις θα είναι αχαριστία να έχεις δουλειά την σήμερον ημέρα και να μην την εκτιμάς...

Και όμως πόσες φορές στέκεσαι μπροστά στο καθρέφτη το πρωί και λες στον εαυτό σου "Έχω κουραστεί πλέον...Έχω κουραστεί να υπηρετώ το τέρας", που δεν είναι άλλο απο το χρήμα.Χρήμα απο δω χρήμα απο κει. Όλα τα αγοράζει και τα εξαγοράζει πλέον το χρήμα. Σαν ένα κύκλο που απλά κάνει σβούρες και δε λέει να σταματήσει. Σε μεγαλώνουν, σου λένε η ζωή είναι δύσκολη (τάχα) και σε κάνουν να πιστέψεις ότι η ζωή ενός μοντέρνου ενήλικα που ζει στον δυτικό κόσμο (τον ανεπτυγμένο κόσμο - μάι αςς)πρέπει να περιστρέφεται γύρω απο το χρήμα. Θα δουλεύεις ολημερίς, σε μια δουλειά που δεν σου αποφέρει καμία παντελώς ευχαρίστηση, αλλά επειδή σου δίνει να φας, το συνεχίζεις και βαδίζεις προς ένα καταναλωτικό αδιέξοδο. Και όλα αυτά, γιατί ΠΡΕΠΕΙ. Έτσι μας διδάσκει η μοντέρνα κοινωνία;

Στα κομμάτια η κοινωνία...Όποιος τόλμησε πήγε ενάντια στη κοινωνία, όπως δε φοβήθηκε να φύγε απο τη κάθε τετριμμένη νόρμα τον είπανε ηλίθιο, δειλό, ακαμάτη, τεμπέλη, αφιλόδοξο, ανάξιο, άχρηστο, βλαξ.

Και όμως...αυτοί οι ακαμάτηδες και οι ηλίθιοι, πολλές φορές μας έδωσαν και άφησαν διδάγματα αιώνων. Μας έδειξαν πως η ζωή θέλει ζύμωμα, και δεν έρχεται πάντοτε με το να ακολουθούμε το κατεστημένο και το προδιαγεγραμμένο σύστημα που μας μαθαίνουν σαν παιδιά.

Ναι, οι άνθρωποι είναι ναρκωμένοι πλέον. Ολοένα και βυθίζονται σε ένα ανελέητο φαύλο κύκλο χωρίς καμία σωτηρία εξιλέωσης, αν και εφόσον δεν αποφασίσουν να ξυπνήσουν. Και όταν το τελευταίο φως της μέρας φανεί, αυτό που μετράει περισσότερο στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι η ελεύθερη βούληση. Οι αποφάσεις και οι πράξεις μας καθορίζουν τις ζωές μας, και αν υποκληθούμε στο τέρας και αποφασίσουμε πως με το να το τρέφουμε θα έχουμε μια ζωή ευημερίας και ήσυχης ειρηνικής ζωής, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Το τέρας τρέφεται εκεί που του προσφέρεται τροφή...Και εμείς είμαστε οι σερβιτόροι του. Ας φροντίσουμε να το τρέψουμε με λιτότητα και αυτάρκεια. Παν μέτρον άριστον, γιατί η υπερβολή πάντα προμηνύει νοσηρά μαντάτα για όποιον την ασπάζεται.

Sunday, 6 February 2011

Τα πιο μικρά κι’ ασήμαντα

Τα πιο μικρά κι’ ασήμαντα είναι που πονάνε. Τα πιο ανούσια και άδικα. Τα πετράδια που στολίζουν τη φαντασία σου σα παιδί, τώρα είναι σαν μαύρες πέτρες που έρχονται να σε στοιχειώσουν στην άδικη ενηλικίωση σου. Ζηλεύεις, ποθείς, εκνευρίζεσαι για οτιδήποτε δεν έχεις στη ζωή σου, και για οτιδήποτε άλλο όμορφο, υλικό και ανούσιο έχουν οι άλλοι. Τα πετράδια των ονείρων σου είναι τώρα σαν κατάρες που σε κυνηγούν για εκείνο το άπιαστο απατηλό όνειρο που σου πουλά τόσο ασύστολα η κοινωνία. Μια ηλίθια συνταγή επιτυχίας για να πουλάς μια εικόνα που απλά στο τέλος θα πέσει να σε φάει μέσα από τη μοναξιά της, την ασυδοσίας της και την ανούσια ύπαρξη της.
«Συνταγή επιτυχίας…», αυτό αναζητάνε όλοι.

1. Συνταγή του τέλειου σώματος. Να έχεις το τέλειο πιο σφριγηλό και όμορφο σώμα, χωρίς πανάδες, φακίδες, και με το τέλειο μαύρισμα.
2. Συνταγή του τέλειου συντρόφου. Να έχεις τον τέλειο σύντροφο που δεν θα ξεροκοιτάει (γιατί πως είναι δυνατόν με μια κορμάρα σαν και εσένα δίπλα του/της), που να σου είναι πιστός και στοργικός, να σε ακούει και να σε σκέφτεται 24/7, να σου κάνει έρωτα 4 φορές την εβδομάδα και όχι σεξ των 3 ½ λεπτών, να σου φέρνει λουλούδια σε όλες σας τις επετείους (πρώτο ραντεβού, πρώτο φιλί, πρώτη φορά σεξ, γάμος, γιορτή, γενέθλια, πρώτο σπυρί στο κάλο κλπ), να σε φροντίζει σαν να είναι μαμή και άλλα τόσα.
3. Συνταγή δουλειάς. Να έχεις την τέλεια δουλειά. Να ξυπνάς το πρωί και πράγματι να λες, «ααα ρε πούστη, τι τυχερός είμαι που έχω αυτή του δουλειά» καθώς δίνεις ευχαριστίες στους Θεούς σου. Αντί του να βρίσκεσαι σε μια δουλειά που να ξυπνάς κάθε πρωί και να λες «ακόμα μια μέρα είναι. Θα περάσει. Πλησιάζει και το σαββατοκύριακο, για να μη δω τα μούτρα των συνεργατών μου πάλι.»
4. Συνταγή οικογένειας. Να μην υπάρχουν ανούσιες φωνές και εντάσεις στο σπίτι, για οικονομικά θέματα, για το ποιος θα μαγειρέψει πάλι ή θα βάλει πλυντήριο ή θα πλύνει τα πιάτα. Να υπάρχει μια απόλυτη κατανόηση και συνεννόηση με όλα τα μέλη της οικογένειας και όλοι να είναι ήρεμοι και αγαπημένοι…Αφήνουμε στο περιθώριο τυχόν οικογενειακή βία (ψυχολογική και σωματική). Αφήνουμε στο περιθώριο την καταπίεση, τα ψέματα που λέμε ακόμα και στα πιο κοντινά μας άτομα, τις υπουλίες και την υποκρισία που πουλάμε επί καθημερινής βάσεως στους άλλους γύρω μας. Το πιο σημαντικό είναι να μένει πάντα δεμένη η οικογένεια…Άσχετα με το ποιόν θα πατήσουμε στο δρόμο μας.
5. Συνταγή τέλειας σεξουαλικής σχέσης. Να είσαι μεν δεσμευμένος αλλά χωρίς πολύ καταπίεση και ανισορροπία στη σχέση. Να δίνουμε ευχαρίστηση, ΑΛΛΑ και να μη ξεχνάμε ότι όλοι οι άλλοι μας χρωστάνε ικανοποίηση. Να μπορούμε να καυχηθούμε ότι είμαστε κάτι κοντά σε ανιμαλιστές όταν φτάνουμε στο κρεβάτι μας, και ότι όλοι/όλες οι γκόμενες εμάς σκέφτονται να πηδήξουν απόψε. Να μπαίνεις σε ένα μπαράκι, και αμέσως όλοι να ποθούν το γυμνό σου κορμί πλάι με το δικό σου. Να έχουν όλοι οι άλλοι φαντασιώσεις για πάρτι σου, και όλοι να λένε τι ζώο είσαι στο σεξ….
6. Συνταγή μαλακίας…Η συνταγή που ένα γερό ποσοστό του πλανήτη μας ακολουθεί. Αυτό που συνήθως περιλαμβάνει ζήλια, μόχθο, υποκρισία, εγωισμό, ψέματα, πρόωρη εκσπερμάτωση, χλευασμό, καταπίεση, ασυδοσία, βία, απάτη, έχθρα, παραγκωνισμός, δολοπλοκία, υπουλία, επιδειξιμανία, ανωμαλία, απληστία, αντιπαλότητα, εγωπάθεια, ηθικισμός, εθνικισμός, εθισμός σε ουσίες και καταστάσεις, ανισορροπία, αυταρχικότητα, επιβλητικότητα κλπ κλπ…

Η λίστα μπορεί να συνεχίσει επί αιώνες. Γιατί η βλακεία της ανθρωπότητας συνεχίζεται επί αιώνες. Και έχουν κάνει τον τρίτο τον πλανήτη, μια μαύρη αισχρή τρύπα που καλύτερα να εκρυγνόταν και να εξατμιζόταν για να μη φαίνεται η ντροπή και η αθλιότητα της πλέον.

Τα πιο μικρά κι’ ασήμαντα είναι που αφήνουν την άπληστη, μάταια φύση μας να πονάει. Τον εγωισμό να μας τσιγκλά σα να μας κοιτάνε οι μοίρες μας και να γελάνε μαζί μας, για την μικρή ηλίθια ζωή μας, που τη χαραμίζουμε με ανούσιες ζήλιες, ψέματα και συνεχόμενη έκθεση πλούτου και εξουσίας.

Μικρές άθλιες ανθρώπινες σημαντικότητες… …