Friday, 30 April 2010

Σονέτο 3 - Sonnet 3




Σονέτο 3

Κοίταξε στον καθρέφτη και πες στο πρόσωπο που βλέπεις το ωραίο,

Ότι τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός να κάνει άλλο ένα

Γιατί αν δεν ανανεωθεί στο στάδιο αυτό που είναι φρέσκο,

Θα αδικήσεις τον κόσμο και θ’ αφήσεις ανευλόγητη μια μητέρα.

Γιατί ποια ωραία σύζυγος έχει τόσο ανοργασμική μήτρα

Που θα καταδεχτεί να τη τσαπίσει βαθιά ένας σύζυγος σαν κι εσένα;

Ή ποιος προτιμά να γίνει του αυτό-έρωτα του το μνήμα

Και πεθαίνοντας ανύπαντρος να μην αφήσει πίσω του κανέναν;

Εσύ είσαι το εξ αντανακλάσεως είδωλο της μητέρας σου

Κι αυτή ζητά να πάρει πίσω τον Απρίλη σου που ανθοβολεί•

Έτσι θα βλέπεις μέσα από τις χαραμάδες της προχωρημένης ηλικίας σου,

Όχι το ρυτιδωμένο πρόσωπο σου, αλλά τη χρυσή σου νεανική εποχή.

Αλλά αν δεν θες το όνομα σου να μείνει αξέχαστο και ξακουστό,

Πέθανε ανύπαντρος και το είδωλο σου θα θαφτεί κι αυτό.

*****************

Sonnet 3

Look in thy glass, and tell the face thou viewest

Now is the time that face should from another,

Whose fresh repair if now thou not renewest

Thou dost beguile the world, unbless some mother.

For where is she so fair whose uneared womb

Disdains the tillage of thy husbandry?

Or who is he so fond will be the tomb

Of his self-love, to stop posterity?

Thou art thy mother’s glass, and she in thee

Calls back the lovely April of her prime:

So thou through windows of thine age shall see,

Despite of wrinkles, this thy golden time.

But if thou live remembered not to be,

Die single, and thine image dies with thee.

**********************

~William Shakespeare~

Wednesday, 28 April 2010

Σονέτο 2 - Sonnet 2





Σονέτο 2


Όταν σου πολιορκήσουν σαράντα χειμώνες το μέτωπο και το σώμα
Και χαράξουν βαθιές ζαρωματιές στο ωραίο πρόσωπο που ακτινοβολεί,
Η νεανική σου περήφανη στολή, που χαίρεται κανείς να τη βλέπει τώρα,
Θα γίνει σα το μαραμένο γρασίδι που η αξία του είναι πολύ μικρή:
Τότε αν ερωτηθείς που βρίσκεται η ομορφιά που είχες στα νιάτα
Και ο θησαυρός της απολαυστικής σου θωριάς και η τόση σου φιληδονία,
Να πεις ότι μέσα στα βαθουλωμένα σου μάτια
Υπήρχε μια αχόρταγη αισχρή λαγνεία που σου’ φαγε τα κάλλη με απληστία.
Πολύ περισσότερο έπαινο θα αξίζει η αξιοποίηση της ομορφιάς σου,
Αν θα μπορούσες να πεις: «Αυτός ο γιός είναι δικός μου,
Η ομορφιά του είναι το εξ αντανακλάσεως είδωλο της δικιάς μου
Κι όταν πεθάνω με το καλό, θα πάρει το βιός μου».
Έτσι, όταν θα γεράσεις θα φαίνεσαι ανανεωμένος μ’ αίμα θερμό,
Ενώ, αλλιώτικα, θα αισθάνεσαι μέσα σου ότι είναι παγερό.


*****************

Sonnet 2

When forty winters shall besiege thy brow
And dig deep trenches in thy beauty’s field
Thy youth’s proud livery, so gazed on now,
Will be a tattered weed, of small worth held:
Then being asked, where all thy beauty lies,
Where all the treasure of thy lusty days,
To say, within thine own deep-sunken eyes,
Were an-all eating shame and thriftless praise.
How much more praise deserved thy beauty’s use
If thou could answer ‘This fair child is of mine
Shall sum my count and make my old excuse’,
Proving his beauty by succession thine:
This were to be new made when thou art old
And see thy blood warm when thou feel’st it cold.


**************************
~William Shakespeare~

Tuesday, 27 April 2010

Σονέτο 1 - Sonnet 1




Σονέτο 1

Απ’ τα ωραιότερα πλάσματα θα γυρεύαμε η ομορφιά τους να ανθοβολεί,
Για να μπορέσει το τριαντάφυλλο της ομορφιάς ποτέ να μη πεθάνει•
Και εφόσον ο άνθρωπος είναι αναπόφευκτο να ωριμάσει και να μακαριστεί,
Για να μη χαθεί, πρέπει ένας τρυφερός κληρονόμος να το παραλάβει•
Αλλά εσύ, μνηστευμένος με τα λαμπρά σου μάτια,
Αυτοσυντηρηθείς τη φλόγα της ακτινοβολίας σου με δικά σου καύσιμα,
Δημιουργώντας μέσα στη πληθώρα των αγαθών τέτοια πείνα,
Που ο εαυτός σου, ο γλυκός, σε εχθρεύεται και σε τυραννά με βαναυσότητα.
Εσύ που είσαι τώρα της οικουμένης το πιο δροσερό κόσμημα
Που έχεις το προβάδισμα στη φανταχτερή άνοιξη,
Ενταφιάζεις μέσα στο μπουμπούκι σου την ίδια την προσωπικότητα,
Φθίνοντας, τρυφερέ μου βάναυσε, με την αυτοφιληδονία σου την άπληστη.
Λυπήσου τον κόσμο και πάψε να τρως το μερτικό του με λαιμαργία,
Γιατί αυτή η λαιμαργία θα σε οδηγήσει αναπόφευκτα στο μνήμα.


********
Sonnet 1

From the fairest creatures we desire increase
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel.
That thou art now the world’s fresh ornament,
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content,
And, tender churl, mak’st waste in niggarding.
Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world’s due, by the grave and thee.

**************
~William Shakespeare~

Sunday, 18 April 2010

Stone Age


“How can a love of sin, a love of prohibition and fear pull through?
How can desire and passion stay young when it passes through its stone age?
If society preaches for what is morally acceptable then I am bounded for eternal damnation for yearning an archaic love...
My mind is set years ahead my time, my body seeks stability of passion, my soul seeks for mature discoveries.
I once yearned for a Stone Age; my heart was soultry, my findings futile. The body does not feel without brain connection; mine comes at a late age.”



I'm sure that most people have no clue what I'm talking about. Let's remedy that shall we? How about plain English, yes?!

I have never had a sexual encounter. I am 24 years old, and have never had a real mature relationship and was never touched in full scale "down under" by a man. Of course that doesn't mean I am ignoramus about EVERYTHING, but still...it has never happened for me.

Peculiar things have started to occur in my life though, ever since I went abroad for studies. My mind always seemed to be in tune in with the mind-set of older men. I have always found myself more comfortable, and relaxed towards men who are considerably older than me. The communication flows and it's not an effort on my part to get my ideologies and my beliefs across to them, when it comes to older men.

I have tried many ridiculous personality tests online, and always I get the same result; I have the mind of a forty-year old. No wonder, I cannot connect emotionally and physically to any man my age. I am aware that I might be (in some cases) self-boycotting myself, but I cannot help this attraction, this magnetic force which draws me to the older age group of the opposite sex.

But a confession is a confession; I have to admit that in fantasising about men who could be my father, is not always a pleasant thing. Quite the contrary actually.

I have recently been very much in love with a man twice my age, married and far far away from me. Of course, distance prevents any physical connection, but the damage was done for the emotional and mental connection sector. I would gladly trade a lover who's my age for a MAN who's twenty years older than me if we can connect mentally and emotionally, and of course (alas!) physically.

How unfair it is for a soul like mine, to be left untouched, cold, and lonely, for not being able to taste a "fruit" which by the today's society's moral standards is considered as something wicked and shameful. Alas! What an agony and anguish is to live my age, and feel like someone else.

Of course, anyone in their right mind or the idealistic mind would say, screw society and live everything and anything you want now....but how can I, when others draw back in fear of what society will think and say for them?!

I am pinning over a lost cause, over a fleeting non existable dream that will never be. I am going against the current, fighting for race with no end when all I need is to just stop and learn how to breathe again.


“This unbridled passion flows through me...like a river of Heaven's tear drops...like crystal tentacles that grip my will and hold it in their niches tight.”



Not making much sense again....I know. It must be my passion taking hold of me. Words of ecstasy getting their best of me. Alas! (Not poor Yorick, but poor me!)

Truly despicable passionate unwanted feelings for a Stone Age. Will it ever come to me? Will it ever be allowed to me? Will it ever stop being shameful for me?

(Passage inspired by title movie 'The Governess' 1998)

Wednesday, 7 April 2010

Νομιμοποιήθηκε το Κέρατο & Δεν Ανακοινώθηκε;


Από πότε έχει γίνει το κέρατο αποδεκτό;

Χθες η Μάνα μου ανακάλυψε ερωτικά μηνύματα στο κινητό του πατέρα μου και έγινε της Αγίας Λαύρας στο σπίτι. Το είχε μυριστεί απο καιρό ότι κάτι παιζόταν με άλλη, αλλά και πάλι έκανε τα στραβά μάτια.

Ο πατέρας μου μια ζωή απο το καιρό που θυμάμαι έλεγε ότι τον 'ανάγκασαν' να αρραβωνιαστεί και να παντρευτεί...και ως κάποιο σημείο ήταν σαν να μετάνιωνε για ότι είχε ζήσει στη ζωή του με τη μάνα μου, με εμένα και τον αδελφό μου...Ότι γι' αυτόν και οι τρεις μας ήμασταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.

Κι' όμως....σε εκείνα τα 22 του χρόνια είχε την ευκαιρία να αποδεσμεύσει τη μάνα μου...υπήρξε ένα διάστημα που μπορούσε απλά να της πει ότι δεν ήθελε να παντρευτεί και να μετακομίσει σε άλλη χώρα (*Η μάνα μου είναι απο Κύπρο, ο πατέρας μου απο Ελλάδα). Κι' όμως τότε δεν είχε πει τίποτα. Απλά κράτησε το στόμα του κλειστό.

Του το πα χθες βράδυ...ότι πιστεύω ότι νομίζει για μένα και τον αδελφό μου ότι ήμαστε τα δυο μεγάλα λάθη της ζωής του. Δίκοπο μαχαίρι. Τώρα δε θα μου μιλάει με τίποτα. Βλέπετε πάντα με θεωρούσε το καμάρι του. Με έστειλε να σπουδάσω, πάντα ήμουνα η μελετηρή του κόρη, με συνείδηση και σεβασμό. Και πρέπει να τον πλήγωσα πολύ όταν του είπα ότι πάντα με έκανε να πιστεύω πως για' κείνον πρέπει να' μουνα ένα απο τα μεγαλύτερα λάθη που έκανε ποτέ.

Αλλά όταν μεγαλώνεις σ' ένα σπίτι όπου καθημερινά ο πατέρας λείπει απ' το σπίτι γιατί "είναι" δουλειά (που εντάξει δεν αντιλέγω ότι δουλεύει γιατί όντως πάντοτε ο πατέρας μου ήταν δουλευταράς) αλλά όταν ακούς κάθε μέρα της ζωής σου απο τον ίδιο σου τον πατέρα να σου λέει "μη παντρευτείς" και "μη κάνεις παιδιά" τότε, τι περιμένεις εγώ να σκεφτώ για σένα που λες πως μ' αγαπάς και είσαι πατέρας μου;

Και πάλι...στη σχέση του με τη μητέρα μου, τι να πω; Δε φτάνει η γυναίκα που του πλένει, του μαγειρεύει, τον φροντίζει, του σιδερώνει, του καρικώνει, τον ξεσκατίζει even,και την "έχει" και όποτε εκείνος δεν είναι "κουρασμένος", αρχίζει και παραπονιέται για όλα τα καταπιεσμένα αισθήματα που είχε για 30 χρόνια, για να συντηρεί το σπίτι του. Και' γω σου λέω ότι άντε εντάξει, δέχομαι το παράπονο του για την καταπίεση που νιώθει τόσα χρόνια, (αν και πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος ορίζει απο το τι και απο ποιους θα διαλέξει να καταπιεστεί), αυτό σημαίνει ότι σου δίνει ελαφρυντικό που κερατώνεις τη μάνα μου, και δεν έχεις καν το θράσος να προσπαθήσεις να το κρύψεις; Αυτό σε κάνει λιγότερο ανέντιμο, με το να προσπαθείς να "κατευνάσεις" τα πνεύματα υποστηρίζοντας ότι όλα είναι γυναικείες φαντασιώσεις;

Δηλαδή για να καταλάβω....Όταν μια σύζυγος κερατώσει τον άντρα της είναι πόρνη και μοιχαλίδα, και όταν ένας σύζυγος κερατώσει τη γυναίκα του είναι μάγκας και είναι απλά για τη φυσική του ανάγκη. Μα τι σκατά μαλακισμένη ανδροκτρατούμενη κοινωνία ζούμε; Και σα δε ντρέπονται και οι γυναίκες που αφήνουν τέτοιους μαλάκες να τις κάνουν ότι θέλουν, και στις γυναίκες που ξεφτιλίζουν το φύλο μας με το να διαπράττουν τέτοιο έγκλημα και εν γνώση τους.

Εγώ μπορεί να είμαι ακόμη μια κοπέλα στα mid-twenties μου και να είμαι ακόμη παρθένα, αλλά ξέρω ότι μια σχέση πρέπει να έχει σεβασμό και επικοινωνία. Δεν είμαι ούτε συντηρητικιά ούτε καμιά μυξοπαρθένα. Και ντροπή και στη μάνα μου που αφήνει έναν τέτοιον άνθρωπο να την εγκλωβίσει και σωματικά και πνευματικά και ψυχικά τόσα χρόνια, και να διαπιστώνει μετά απο 28 χρόνια γάμου πως ότι ζούσε μέχρι τώρα είναι ένα ψέμα. Ντροπή που ζούμε ακόμη στο 2010 και οι γυναίκες ανά το κόσμο αφήνουν τους συντρόφους τους να τους ξεφτιλίζουν με τέτοιο τρόπο. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι εάν η μάνα μου ήταν αυτή που έριχνε το κέρατο, τότε ο πατέρας μου θα την είχε πετάξει προ πολλού εώ απ' το σπίτι...ενώ στη περίπτωση που ο άντρας είναι αυτό που χώνει το πουλί του σε όποιο ασιατικό η ευρωπαικό-ανατολικό μουνί βρει, πρέπει να του δίνουμε και βραβείο που είναι ακόμη εδώ σ' αυτό το σπίτι και μας συντηρεί.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δυο φύλων....η απόλυτη άφεση αμαρτιών απο μέρους της γυναίκας για όποια μαλακία και απερισκεψία διαπράξει ένας άντρας. Δεν είμαι ούτε φεμινίστρια ούτε σεξίστρια. Είμαι μια κοπέλα που λέει τα πράγματα ως έχουν. Και τα πράγματα, μόλις αρχήσαν να παίρνουν τη βόλτα προς τη Δαντική Κόλαση.