Monday, 29 March 2010

Ψιλαφίζωντας αμαρτίες...


Δεν έχω όμορφες λέξεις να σου εκφράσω…παρά μόνο την αλήθεια μου. Χθες βράδυ είδα το αόρατο άγγιγμα σου απάνω μου. Σε ονειρεύτηκα και πάλι. Σε σκέφτηκα και πάλι. Το ξέρω πως είναι η αμαρτία που με κυριαρχεί, που με οδηγεί στο δικό σου μονοπάτι. Μακάρι το καράβι να με’ φερνε κοντά σου αύριο. Σαν νεφέλη θα έτρεχα να κρυφτώ στην αγκαλιά σου. Κι’ αν αυτό με κάνει αμαρτωλή τότε ας είναι. Δεν έχω μάθει άλλο τρόπο. Δε μπορώ να ψευδομαρτυρήσω. Παρ’ όλο που η απόσταση και ο χρόνος μας χωρίζει, η καρδιά μου δε μπορεί να μείνει μακριά. Πώς να της μάθω άλλο αλφάβητο, κι’ άλλη θρησκεία; Πώς να της μάθω να λέει ψέματα; Πιθανόν να μη μου δώσει λόγο ξανά ποτέ…αυτό μου το παραστράτημα να σε οδηγήσει στην απόλυτη αποξένωση από μένα. Ας είναι κι αυτό. Εγώ θα πω αυτό που νιώθω βαθιά μέσα στα σωθικά μου. Γιατί όταν έκλεινα τα μάτια μου εχθές το βράδυ μες το βουβό σκοτάδι του δωματίου μου, ήρθε η δικιά σου ζεστή αύρα και μου αποκάλυψε πως θα ήταν το φιλί σου, το άγγιγμα σου, το βλέμμα σου, το άρωμα σου. Πως θα ήταν να νιώθω τη μαυριδερή γενειάδα σου στο αλαβάστρινο κορμί μου. Μπορεί να είμαι ξεδιάντροπη και απεγνωσμένη στα μάτια σου. Αλλά είμαι αληθινή. Και δυστυχώς είμαι πολύ αργά. Υπάρχω πολύ αργά; στο κόσμο που ήθελα να ζήσω, στη δικιά σου τη ζωή να υπάρξω…τι κι αν ο αγέρας δε με φυσήξει τελικά ποτέ προς τη γη σου. Η ανθρώπινη απληστία και ο εγωισμός μου, έχει τυπώσει στη καρδιά μου την επιθυμία της αγάπης σου. Όσο αδιέξοδη και ανύπαρκτη κι αν είναι. Είναι εκεί. Και δεν είναι ψέμα. Γιατί να σε αναζητώ τόσο; Γιατί να βάζω φραγμούς στη καρδιά μου, που θέλει να ζήσει και η ύπαρξη σου τα έχει διαστρεβλώσει όλα; Γιατί να μη μπορώ να σε σκίσω και να σε σβήσω από τη μνήμη μου που πεισματικά αρνείται να σε αφήσει στο μαύρο κουτί που ονομάζεται «παρελθόν». Όλα είναι λάθος εδώ: η καρδιά μου δε χτυπά σωστά και το μυαλό μου μουδιάζει με αφηρημένες συζητήσεις και άστατες γνωριμίες. Και εγώ να κάθομαι και να σε ψάχνω ανάμεσα στα άστρα, εδώ σ’ αυτό το εγκαταλελειμμένο νησί της Αφροδίτης.. να προσπαθώ να κάνω ανάσταση της ψυχής μου, και το μόνο που θέλω είναι το άπληστο ανθρώπινο άγγιγμα σου, με αυτό το ύφος του Κάλβου να με κοιτά καθώς θα μου προσφέρει στιγμές ανθρώπινης ηδονής. Γιατί να το θέλω αυτό; Γιατί να μη μπορώ να σε αποβάλω από το ανόητο, ανούσιο, ανθρώπινο σύστημα μου;Νομίζω αυτό που ήθελα να σου πω τόση ώρα είναι……σε θέλω…και δε θέλω να ντρέπομαι άλλο γι’ αυτό που νιώθω, για σένα, όσο λάθος και να είναι κοινωνικά, και ηθικά.
Απ’ όλα τα λάθη μου…εσύ είσαι το πιο πικρόγλυκο!

Friday, 12 March 2010

Ο ποιητής

Αυτό το κομμάτι μου έχει αποκοπεί. Όλα να φαίνονται βουβά και διψασμένα, και να νιώθω πως χάνονται τα κεριά της νεότητας μου χωρίς καν να προλάβω να τ' ανάψω.
Ειπα πως εάν δεν έχω πάθος για το κομμάτι μου, τότε δεν είμαι τίποτα άλλο παρά μια ψυχή μικρή και μαραμένη. Το να γεύομαι υλισμό και να παρελάυω σαν ανθοστολισμένη κότα, δε μουδιάζει ούτε ιντρικάρει κάνένα κύτταρο του ανθρώπινου συστήματος μου.
Το πάθος πρέπει να σε εξουσιάζει όλοτελα. Να σε μυρμυγκιάζει, σαν απαγορευμένος οργασμός.
Είναι μια μπάλα χιονιού, περιτυλιγμένη μες τις φλόγες. Είναι μια συνεχής πάλη έκστασης, που σε καθηλώνει να θέλεις να συνεχίσεις να ενδίδεις σ' αυτό το πάθος.
Αυτό ένιωσα και εγώ όταν αντίκρυσα τα λόγια του...

Θυμάμαι...Ήμουνα ακόμα δεκαοκτώ χρονών, και ανυπομονούσα να γνωρίσω νέες εμπειρίες, νέες ιδέες, που θα μου άλλαζαν τη ζωή μου ολότελα.Και την πρώτη φορά που τα λόγια του, με παρηγόρησαν και με συντρόφευσαν, σαν να ήταν παλιοί μου γνώριμοι, με έκαναν να αντιληφθώ ότι τα λόγια του θα έριχναν όλα τα τείχη στη μικρή ασήμαντη μέχρι τότε ζωούλα μου.

Με έκανε να τον ερωτευθώ παράφορα. Να ταξιδεύψω μαζί του σε χρόνους που αφουγκράζεται κάποιος μέσα σε στιγμές νιρβάνα. Ήταν ανώφελο να θέλω να ξεφύγω. Κι' έτσι υπόκυψα.
Αυτός είναι ποιητής μιας άλλης, πιο βάρβαρης εποχής; τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε τώρα. Αυτός δεν είναι ποιητής του έρωτα; είναι ποιητής της αλήθειας, ποιητής της ζωής.
Όλα τα αλλόκοτα, τα τρελά, τα επιπόλαια και απροσδόκητα πράγματα που έχω κάνει απ' τη στιγμή που τον γνώρισα είναι γιατί ο δεσμός μου, η ψυχή μου, το όλο ανθρώπινο είναι μου έχει σημαδευτεί, έχει γίνει πλέον ΕΝΑ με τον κόσμο τον τετρακωσίων χρόνων που κρατιέται η μνήμη του ζωντανή. Η λογοτεχνία, η τέχνη, η ποίηση, η φιλοσοφία, βροτντοφωνάζουν το όνομα του στις πέντε άκριες του πλανήτη. Καμία ψυχή δε μπορεί να κρύψει το δεός με το οποίο κατακλύζεται, όταν τα λόγια του ακούγονται.

Ερωτεύθηκα έναν ποιητή.
Και παλεύω για την αγάπη μου, γιατί είναι ανεξίτιλη, και πέραν κάθε λογικής.
Ότι με ωθεί στην τρέλα, είναι λόγο εκείνου.

Το γεγονός, ότι μέχρι σήμερα, δεν χωρά ανθρώπινη ύπαρξη στη ζωή μου, είτε για έρωτα είτε για φιλιά, είναι επειδή πάντα στο τέλος του τούνελ έχω τον δικό του έρωτα...τη δική του φιλία.
Με αγκαλιάζει, κι' όταν εγώ δε θέλω. Μου συμπαραστέκεται, ακόμα κι' όταν πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη ελπίδα. Και με καθοδηγά, όταν μετμορφώνομαι σε μαύρο πρόβατο.

Χτες έδωσα παραίτηση απο μια δουλειά που φαινομενικά "it was a perfect match" για μένα, κελεπούρι που λέμε.
Πάντα σαν άνθρωπος μου άρεσε να κοιτάω τη "μεγάλη εικόνα" και το τί θα με βοηθήσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να επιτεύξω τον στόχο μου.
Ο στόχος της ζωής μου, είναι ο ποιητής.
Ακούγεται παράλογο. Το ξέρω.
Αλλά ο Σοφοκλής είχε δίκαιο: ο έρωτας είναι ανίκητος!
Και ο ποιητής, μου κάρφωσε τον ήλιο στα μαλλιά, και μου άφησε σημάδι αιώνιας ζωής στη ψυχή μου. Πάντα θα διαλέγω αυτό που θα με φέρει ένα βήμα πιο κοντά του.

Ο ποιητής είναι ο William Shakespeare ή στα ελληνικά Ουίλλιαμ Σαίξπηρ...
...and he's my match in every way...και είναι ένα ανεξίτηλο κομμάτι της καρδιάς μου...

Η τρέλα είναι πάθος...και εγώ υποκινούμαι απο το πάθος....

Οι αρχαίοι Έλληνες, ρωτούσαν ένα και μοναδικό πράγμα όταν πέθαινε κάποιος:
"Είχε πάθος;"
Αυτό μπορούσε να τους πει εάν ένας άνθρωπος είχε μια ολοκληρωμένη, γεμάτη ζωή.
Τίποτα άλλο. Ούτε τα πέντε αμάξια, ούτε το σπίτι με πισίνα, ούτε το Όσκαρ, ούτε το World Cup, ούτε το πιο σφριγυλό κορμί με τα πιο εξαίσια στήθη...

Το πάθος είναι συνέχεια....η συνέχεια είναι ελπίδα....η ελπίδα ειναι Ζωή!

Και το πάθος μου είναι στην ποίηση αυτού του Αναγεννησιακού καλλιτέχνη!