Tuesday, 29 September 2009

Μη χάνεις την Ελπίδα σου...

Μετά σου λένε...
Μη χάνεις την ελπίδα σου.

Εδώ και ενάμισι περίπου μήνα είμαι στο Λονδίνο και ψάχνω απεγνωσμένα και πάλι για δουλειά. Λέω και πάλι γιατί είχα δουλειά μέχρι τον προηγούμενο Ιούνιο, ώσπου και δεν άντεξα και παραιτήθηκα για δύο λόγους: 1ον) η μάνα μου έκανε εγχείρηση και δε θα μπορούσα με τίποτα να μην είμαι στο πλευρό της και 2ον)δε μπορούσα να αντέξω ούτε άλλο ένα λεπτό τα αφεντικά μου που FYI μεθούσαν και ερχόντουσαν στη δουλειά στουπί και δε το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν να ρίχνουν το φταίξιμο για ότι γινότανε επάνω μου και να με κακολογούν ακόμα και μπροστά στα μάτια μου.

Και ενώ όλοι γύρω μου βρίσκουν δουλειά, έχουν λεφτά, είναι βολεμένοι και δεν κυνηγάνε ένα όνειρο (shakespeare και μαλακίες), εγώ ζω με δανεικά, υποχρεώνομαι, είμαι μοναχή μου, (μη τα συζητώ για οικογένεια, ο πατέρας μου λέει ότι αυτό που προσπαθώ να κάνω - να ανεξαρτητοποιηθώ - είναι μαλακίες), οι φίλοι μου όλοι μου λένε αυτή τη σπαστική κατ' εμένα φράση "Κάνε υπομονή. Μη χάνεις ελπίδα!"...

Ότσα ρε παιδιά, ότσα! Για κάτστε λίγο. Ποιος σας είπε πως δεν έχω ελπίδα;
Λεφτά δεν έχω. Και ενώ εσάς δε σας νοιάζει καθόλου που έχει πάει το κόστος της δημόσιας μεταφοράς, η το κιλό της ντομάτας, για μένα είναι μείζον θέμα!


Εγώ μέχρι και τη σταγόνα του νερού μου πρέπει να τη μετρώ. Και έχω κάνει στο σκατό μου παξιμάδι (που λεν και οι αρχαίοι ημών...) Τι μου λένε τώρα για την ελπίδα, δε μπορώ να το καταλάβω...

"Μη χάνεις τη πίστη σου." Η πίστη μου δεν είναι χαμένη, αλλά τα λεφτά μου είναι. Τι να κάνω όταν μου τελειώσουν τα λεφτά; Να φάω τα όνειρα μου και τον ιδεαλισμό μου;
Η να σκεπαστώ με τις φιλοδοξίες και τα πάθη μου; Για πέστε μου να δούμε, τι λέει το κοινό που ξέρει απο χρήμα...

Τι απαίσιο να μη θέλεις να γίνεις δούλος του χρήματος και όμως να αναγκάζεσαι να γίνεσαι ακόμα μια μαριονέτα του συστήματος. "Θα σου δώσω εγώ λεφτά." Λέει το παιδί στον φίλο του που ζει ακόμη με τα λεφτουδάκια του μπαμπά. Άντε ρε! Εγώ γιατί δε το σκέφτηκα πιο πριν αυτό;

Όλα όσα ήθελα να κάνω έχουνε μείνει στη παύση...στάσιμα και παγωμένα. Το χρήμα κινεί τα πάντα.

Μόνο την αγάπη λένε πως δε κινεί. Την κινάει κι αυτή μη νομίζεις. Και με το παραπάνω. Η κοινωνία του "τέρατος" μέχρι και την αγάπη της μάνας εξαγοράζει στις μέρες μας. Το απλούστερο παράδειγμα που μπορώ να δώσω γι αυτό είναι η υιοθεσία.

Η ελπίδα ζει μέσα μου λοιπόν...και θα ζει μέχρι να πεθάνω. Γιατί χωρίς να σκύψω το κεφάλι μου στο "τέρας" δε θα μπορέσω να ζήσω. Τα όνειρα μου θα παραμείνουν όνειρα, και η ελπίδα θα ζει μαζί μου στους ουρανούς.

29 Σεπτεμβρίου 2009 (12.35.μμ)

Κάποτε είχα όνειρα...

Ετούτο το καλοκαίρι ήτανε όμορφο,
γεμάτο έρωτα και ξεγνοιασιά.

Και ενώ οι γύρω μου σκορπίζουν ανελέητα το χρήμα,
σαν ζαχαρωτές καραμέλες...
Εγώ έχω μείνει στο περιθώριο,
να ζητιανεύω με τα "χρυσά" μου πτυχία
δουλειά απο τον καπιταλισμό.

Ο πατέρας είναι πραγματιστής.
Πάντοτε με έλεγε ονειροπόλα.
Άλλοι απλά λένε πως έχω στόχους στη ζωή μου.

Εγώ με βλέπω σαν μια μηδαμινή κόκκος άμμου,
που τσαλαπατιέται απο τις χλιδάτες μπότες.

Δεν με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς.
Η μάνα μου δε με βύζαξε αλλά είχα μόνο την δικιά της την αγάπη.
Δε με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς.

Η νιότη μου έχει φύγει απο το σώμα μου πριν το καιρό του.
Το γήρας του μυαλού μου με σκοτώνει.

Άσχετο...τι να τα κάνω όλα τα πτυχία μου τώρα;
Τι να απογίνουν όλοι αυτοί οι "ρεαλιστικοί" μου στόχοι;

Ο αδελφός μου ήτανε πάντοτε απόμακρος.
Το πάχος μου τον φόβιζε, τον ντρόπιαζε.
Δεν ήμουνα ποτέ μια αντάξια αδελφή...γιατί ονειρευόμουν...πάντα!

Βαρέθηκα τις οικογένειες, του φίλους,
τους άδοξους έρωτες της ξενιτιάς...
τους άθλιους έρωτες της πατρίδας.

Τα μάτια μου ξέραναν...
Οι ικανότητες μου μάταιες και απαρατήρητες.

Μη ξεχνάς τη γλώσσα σου...μου έλεγε ο ποιητής.
Μη ξεχνάς τη καταγωγή σου.

Στο διάολο η καταγωγή!
Αυτή που με διώχνει, που με αφήνει στο περιθώριο.
Αυτή που δε μου δίνει ψωμί, ούτε φίλους.
Αυτή που κάνει τους γονείς μου να δουλεύουνε σαν σκλάβοι
απο το καιρό που με φέραν στη "καταγωγή" μου.

Εμένα δε με έχει αγαπήσει κανείς.
Και η ευτυχία δε κατοικεί στο σώμα μου πια.

Μόνο η ζήλια, ο φόβος, η αποτυχία...η μοναξιά!

Τις πύλες εκείνες ποθώ να δω...
Μια μέρα ησυχίας να ζήσω...
Με έρωτα όμορφο, χωρίς πόνο και ντροπή!

Τις πύλες εκείνες αναζητώ...
Γιατί σα θα μαι μακριά...
Δε θα υποφέρουν άλλοι για τα δικά μου όνειρα...

Θα έχω γίνει νεφέλη,
μοναχή κι' ονειρική.

Κάποτε...είχα και γω όνειρα...