Saturday, 18 July 2009

Τρωικός Πόλεμος




Σύμφωνα με το πατέρα μου ο Τρωικός Πόλεμος μπορεί να συνοψιστεί σε μια μόνο πρόταση, και πάει ως εξής:


"Ο Τρωικός πόλεμος σταμάτησε για ένα μουνί, και ξανά-ξεκίνησε για μια ψωλή!".


Ο πολύ "βαθυστόχαστος" συνειρμός αυτός προήθλε απο μια συζήτηση που είχαμε ο δυο μας στο αυτοκίνητο για το πόσο πούστης ήταν τελικά ο Αχιλέας, άσχετα εαν το Hollywood αποφάσισε να τον κάνει ετεροφυλόφυλο μιας και προς Θεού δε θα μπορούσε ποτέ ο "θεός" Brad Pitt να παίξει τον ομοφυλόφυλο. Και καθώς μιλάγαμε για την Ιλιάδα αλά μοντερνιστικό διάλογο, μου τσαμπουνάει και το πάραπάνω σχόλιο. (*Για όσους δε γνωρίζουν την Ιλιάδα τους, ο Αχιλέας και ο Αγαμέμνωνας τσακωνόντουσαν για τη "χάρη" της Βρισιήδας και αφού ο Αχιλέας αποσύρθηκε απο το πόλεμο επειδή δεν εκέρδισε τη όμορφη κόρη, αποφάσισε να μείνει αμέτοχος μέχρι τη στιγμή που του εσκωτόσαν το καλύτερο του "φίλο", το Πάτροκλο).

Έστι λοιπον, ήρθε και το σχόλιο του πατέρα μου για το Τρωικό Πόλεμο.

Καθαρά Έλληνας λαϊκός τύπος ο πατέρας μου, αθυρόστομος, ευθύς και έντιμος πάντα του αρέσει να λέει τα πράγματα ως έχουν...Με το πειραιώτικο και πολύ χυδαίο χιούμορ του, μπορεί να σχολιάσει με παρόμοιο τρόπο οποιοδήποτε θέμα όσον αφορά τη πολιτική απο το καιρό των Αρχαίων ημών προγόνων μέχρι και για την εκλογή του νυν προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.


Πάντα τα λόγια του θα με συντροφεύουν σαν βγήκα στο δικό μου πηγαιμό για την Ιθάκη...:

"Παιδάκι μου, η ζωή είναι σαν ένας μεγάλος κώλος. Εάν δεν τον γαμήσεις, θα σε χέσει!"

...Και ναι, αυτό είναι αλήθεια...

Friday, 17 July 2009

Χαμένες Ευκαιρίες

Τι αν σου έλεγε κάποιος πως έχω φύγει;
Τι κι'αν μάθαινες ότι έχω παιθάνει;
Τι κι'αν αντιλαμβανόσουν ότι έχω χαθεί πλέον από τη ζωή σου;

Θα νοιαζόσουν;
Θα εύχεσαι να είχες νοιαστεί περισσότερο για μένα;
Θα εύχεσαι να μην είχες χάσει τόσες ευκαιρίες;
Θα εύχεσαι να είχες κάνει κάτι πιο νωρίς για να μιλούσαμε ξανά;
Θα εύχεσαι να είχες κάνει κάτι ριζοσπαστικό για να' μαστε μαζί;

Μήπως θα κλάψεις που θα έχω φύγει για πάντα;
Μήπως θα κάτσεις να σκεφτείς τις τελευταίες μας στιγμές μαζί;

Θα κρατήσεις όλα όσα περάσαμε μαζί σ' ένα κουτάκι καλά κλειδωμένα με όλες μας τις πιο όμορφες στιγμές;
Θα πιέσεις τον εαυτό σου να θυμηθεί όλα τα όμορφα λόγια αγάπης που είχαμε μοιραστεί;

Ή μήπως θα προτιμήσεις να πιεις της Άρνησης το νερό για να με ξεχάσεις παντοτινά;
Να μουδιάσεις οτιδήποτε θα σου θυμίζει εμένα;
Ή μήπως απλά μ' έχεις ξεχάσει ήδη που ποτέ δε σήμαινα κάτι για να προκαλέσω έστω κάποια αισθήματα με το χαμό μου...

Τι κι' αν είχαμε άλλη μια ακόμα ευκαιρία...Θ' άλλαζες κάτι;

Guardian Angel


Many people do not believe in Guardian Angels...I do.I think the first time I believed I must have been during my first year of University. I was always a loner by my nature and I had to turn to something to believe in. I always have faith.My faith in my God.

But over the years my faith in Guardian Angels has increased. I know some people will consider this, as stupid and idiotic, and some even childish. Atheists will say I'm weak, hence I need something else to turn my faith to therefore I make up Guardian Angels with my mind to help me through tough times.

But it's not that at all. Lately I've had had some hard times in my life and through my faith I felt a deep inexplicable connection with another being. Not a human one, but rather a being outside of this world, out of the world we all feel and know.I always feel I am not alone. Like there's something watching over me. No matter how bad I'm bruised, I feel a sort of warmth and healment inside me. After those long and cold days, after the dreadful days at work, or a very frustrating day at home with the family, when I lay on my pillow and turn my head to sleep, I can feel this wondrous warmth. Do not be quick to judge me and call me names; I have felt and senses this glow in the dark, this voice which caddles me up and calls to me with words so sweet, that not even a mother cannot utter to her child. Like a divine hand comes to me and speaks to me in the total darkness of my room, whispering softly "All will be well.Just take my hand, and be afraid no more.All will be well, now!".

I know how ridiculous and idiotic it may sound to many, but I do believe in these heavenly creatures called Guardian Angels; the souls which are sent down to watch over us, protect us and guide us through the total darkness of this world.

All I have to say really is that I believe and it does not really matter if others don't, because what I feel inside me, is real and beautiful and warm. And no matter how many arguments and examples of the oppositive believers of other faiths might present to me, they'll never be able to change what I feel when this glow is upon me in the dark.

Sunday, 12 July 2009


BITCHOLOGY

When I stand up for
myself and my beliefs,
they call me a
bitch.

When I stand up for
those I love,
they call me a
bitch.

When I speak my mind, think my own thoughts
or do things my own way, they call me a
bitch.

Being a bitch
means I won't
compromise what's
in my heart.
It means I live my life MY way.
It means I won't allow anyone to step on me.

When I refuse to
tolerate injustice and
speak against it, I am
defined as a
bitch.

The same thing happens when I take time for
myself instead of being everyone's maid, or when I act a little selfish.

It means I have the courage and strength to allow myself to be who I truly am and won't become anyone else's idea of what they think I 'should' be.

I am outspoken, opinionated and determined. I want what I want and there is nothing wrong with that!
So try to stomp on me, just try to douse my inner flame, try to squash every ounce of beauty I hold within me.
You won't succeed.

And if that makes me a bitch ,so be it.
I embrace the title and am proud to bear it.

B - Babe
I - In
T - Total
C - Control of
H - Herself

B = Beautiful
I = Intelligent
T = Talented
C = Charming
H = Hell of a Woman

B = Beautiful
I = Individual
T = That
C = Can
H = Handle 'anything'

Friday, 3 July 2009

Και γιατί ρε άνρθωπε εγώ να μη μπορώ;




Σάββατο σήμερα. "Ωραία", είπα το βράδυ της προηγούμενης σαν έπεσα να κοιμηθώ στις 2 τα ξημερώματα. "Αύριο θα μπορέσω να κοιμηθώ μέχρι αργά, επιτέλους!". Λες και το πα και μ' άκουσε κάποιος απο "Πάνω" και είπε "ας της κάνουμε μια Σαββατιάτικη πλακίτσα".


Η ώρα είναι επτά και μισή, ημέρα Σαββάτου. Και εκεί που έβλεπα όνειρο ότι είχα πάει λέει topless στην δουλειά απο την οποία έδωσα παραίτηση πριν κανά μήνα, ΝΤΑΝΓΚ!!!!!, μπαίνει μέσα στο δωμάτιο η μάνα μου όλο κέφι και χαρά και λέει φωναχτά*(φωναχτά για μένα- εδώ στο τόπο μου το να μιλάς δυνατά είναι απολύτως φυσιολογικό)"Lucrezia, έχουμε πρόσκληση απο το πατέρα σου να πάμε στην Λαϊκή για ψώνια. Άντε σήκω απάνω, ντύσου να πάμε. Πάρε και τη σκυλίτσα μαζί σου.".Εγώ, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και με τη τσίμπλα ακόμα να χορεύει στο μάτι μου λέω "Τι λες βρε μαμά; Ποιά Λαική, τι ώρα είναι".


Μέχρι να συνέλθω ο πατέρας μου έφθασε σπίτι, και μέσα στο δεκάλεπτο, κουτσά στραβά ντύνομαι, ετοιμάζομαι για να πάω στη Λαϊκή με τους γονείς.Χωρίς καφέ, χωρίς νερό, κινήσαμε το λοιπόν όλοι για τη Λαϊκή.


Και φτάνουμε στη Λαϊκή....Πρώτη μου σκέψη και μη με πείτε ψηλομύτα και σνομπ αλλά αφού είναι αλήθεια βρε παιδιά: "Μάλιστα. Κατέβηκαν όλοι οι χωριάτες να πουλήσουν τη πραμάτεια τους. Και καθώς εγώ απο μέσα μου να σιγοβράζω, μιας και ο μπαμπάς θεώρησε πως θα ήταν διασκεδαστικό να φέρουμε και το σκυλάκι για παρέα, το οποίο μας ανάγκασαν άνθρωποι του "δήμου" να το αφήσουμε στο αυτοκίνητο μας μιας και υπάρχει κόσμος που "φοβάται" τα σκυλιά, έστω κι' αν είναι σκυλιά ίσα με το μέγεθος της παλάμης σου, είπα να μη παραπονεθώ και να μην είμαι mood killer, γι' αυτό υποχώρησα και είπα να βοηθήσω και εγώ με τα ψώνια στη Λαϊκή.


Και να βλέπω τα νέα παλικάρια απο τα χωριά, με τις δυνατές πλάτες και τα γερά μπράτσα, να παίρνουν και να φέρνουν τα κιβώτια με τις ντομάτες, τα καρπούζια και τα πεπόνια και να σκέφτομαι τώρα εγώ "τι κρίμα είναι αυτά τα παιδιά που είναι καταδικασμένα να δουλεύουν απ' το χάραμα για να βγάλουν έναν 'ππαρρά' (που το λένε και στο τόπο μου) για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα". Και να μη με νοιάζει όλος ο κόπος που κάνουν, αλλά να σκέφτομαι, σαν ξεφτιλισμένο και αλλοτριωμένο άτομο πλέον που είμαι, πως ποτέ δε θα μπορούσα να ζήσω ή να έχω δεσμό μ' έναν τέτοιο άνθρωπο.


Και κάθομαι και σκέφτομαι τώρα εγώ: Και γιατί ρε άνθρωπε εγώ να μη μπορώ να ζήσω μ' έναν τέτοιο άνρθωπο; Τι; Επειδή είναι απο χωριό και μιλάει όπως μιλούσε ο παππούς μου πριν από 70 χρόνια; Επειδή εκείνος δεν έπιανε τα γράμματα και αντί για δάσκαλος ή γιατρός έγινε πατατάρης και φθαρτέμπορας; Επειδή οδηγεί το διπλοκάμπινο και όταν μασάει μιλάει; Γιατί να μου πέφτει λίγο ένας τέτοιος άνθρωπος που βάζω και στοίχημα ότι αυτό το παλικάρι που δουλεύει απο το χάραμα μέχρι τη νύχτα, έχει καρδιά πιο χρυσή και απο αυτή του πλουσιόπαιδου που σπουδάζει δικηγορία στα "ξένα" και το οποίο είναι απο "καλή" οικογένεια.


Εμένα ρε παιδί μου, γιατί να υπάρχει αυτή η φωνή μέσα μου που όταν βλέπει αυτά τα νέα παλικάρια απο το χωριό να μου λέει "Μη!Προς Θεού. Μείνε μακριά." Και εγώ λοιπόν βάζω στοίχημα πως ναι!, αυτός ο άνθρωπος που δε ξέρει καν τι θα πει Van Gogh ή Κωστής Παλαμάς ή Νίτσε, θα μπορούσε να με κάνει πολύ πιο ευτυχισμένη απο το πλουσιόπαιδο απο τη πρωτεύουσα με τα τρία αμάξια και τα χρυσά ρολόγια.


Αυτό που βασικά ξεκίνησα να πω μέσα απο αυτή τη μικρή ιστοριούλα είναι πως επειδή κάποιοι άνθρωποι είναι αρκετά τυχεροί στη ζωή τους να πάνε να σπουδάσουν ή απλά να βρουν πολλά απο τα υλικά πράγματα στη ζωή τους έτοιμα στο χέρι, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμούν όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί μέσα στη κοινωνία μας, αυτή τη υπάνρθωπη να πω κοινωνία μας, ζούνε κι' αυτοί οι πιο λαϊκοί καθημερινοί άνθρωποι. Μπορεί να μη ξέρουν για ποίηση, φιλοσοφία και κουλτούρα, αλλά ξέρουν τι θα πει ζωή απο πρώτο χέρι. Ξέρουν τι θα πει να διεκδικούν εκείνο που θέλουν και ξέρουν πως να ζήσουν με τα λίγα ευτυχισμένοι.

Wednesday, 1 July 2009

Try



I try. I always try to do what’s best. Not only for me but for others too. I’ve always thought that following rules and the system was the best solution for making my life better than it is. But I was wrong. Following the rules makes me get all the more sucked in this deception, this hypocrisy and cynicism of our society. Makes me become the bastard I’ve always been afraid of becoming. I look at myself in the mirror and see someone I don’t know how to understand. I don’t know how to recognize me anymore, how to listen to my deepest, truest desires. I’ve grown so detached from the life I’ve always wanted for myself, that I cannot force myself to go back and try again. I cannot stop lying, to others and to myself; cause that is what sells apparently and there’s not a day that passes by that I don’t look into my eyes and think: “What the hell happened to you? How did your life get so out of hand, so out of course? You are everything you don’t want to be, and you do nothing about it. You .Are. Worthless!”

Pain in my guts for everything lost. Everything that has passed all through my pointless insignificant little life. For every drop of sweat and blood I’ve shed to reach this chaos called ‘status quo’. I just pass through the days without any meaning at all. With no one on my side to share or to commend my efforts. With no one to hold my hand and reassure me that everything will turn out all right. To teach me how to breathe again and how to believe in me. Always blank people at my side. Always pass me by with no meaning and no reason to stay by me. But I have reached the point of chaos. And I made it here by myself. I look back and there’s nothing but regrets and fear of the unknown which lies ahead of me. The blackness which still lies ahead. How can I face it still on my own? But come on. It’s always been like that. I got the hang of it so what’s the difference alone or with company. Life’s shit anyway. Am I really able to change it by myself? No. But all I can do is…try!